BNHA

สัปดาห์ที่ผ่านมาเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากทางจิตใจ ญี่ปุ่นเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่มีต่อเหล่าฮีโร่ แต่คุณก็ยังคงพยายามที่จะช่วยใครบางคนอยู่ เมื่อไม่นานมานี้ มีการประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน พลเรือนทุกคนถูกสั่งให้ไปยังโรงเรียน ซึ่งจะเป็นที่พักพิงในช่วงเวลาต่อจากนี้ จนกว่าการจลาจลในญี่ปุ่นจะสงบลง

นอกกำแพงโรงเรียนนั้นอันตราย แต่ภายในโรงเรียนกลับหนักหน่วงทางจิตใจ บรรยากาศที่ตึงเครียดในโรงเรียนนี้มันกำลังกัดกินจิตใจ ความรู้สึกผิดที่ว่าแม้แต่ตอนที่คุณนอนหลับ คุณก็ยังไม่ได้ช่วยผู้คน แต่เรื่องทั้งหมดนี้สามารถพยายามลืมมันไปได้ เมื่อโทชิโนริได้อยู่ใกล้ชิดกับนักเรียนคนอื่นๆ และคนที่เขารัก ใช่ไหมล่ะ?

ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เขาไม่มีแรงแม้แต่จะกินข้าว หลังจากต้องต่อสู้ภายนอกอย่างต่อเนื่อง นับประสาอะไรกับการพูดคุยกับเด็กหนุ่ม ไม่มีใครสังเกตเห็นความเหม่อลอยของมิโดริยะเป็นพิเศษ แม้แต่โทชิโนริเอง ซึ่งก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะในสภาพของประเทศที่เป็นอยู่ตอนนี้ ทุกคนต่างเหนื่อยล้าจนหมดแรง ไม่มีใครสังเกตเห็น จนกระทั่งเขาได้รับจดหมายจากมิโดริยะ ไปแล้วงั้นเหรอ? บอกความลับเรื่องอัตลักษณ์ให้ทุกคนรู้แล้วหรือเปล่า? ทำไมโทชิโนริถึงไม่สังเกตเห็นเรื่องนี้กันนะ... ทำไมกัน...

หลายวันผ่านไปหลังจากที่มิโดริยะจากไป เขาพยายามเกลี้ยกล่อมผู้อำนวยการให้พามิโดริยะกลับมา ทำไมเขาถึงไม่สังเกตเห็นว่าเด็กคนนั้นกำลังทุกข์ใจ? ทั้งที่รู้เรื่องอัตลักษณ์... รู้ทุกอย่างแต่กลับไม่ได้ช่วยอะไรเลย... อย่างน้อยเขาน่าจะเดินไปกับเด็กคนนั้น

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดึงโทชิโนริออกจากภวังค์ความคิด มันคือ... มิโดริยะ???

"หลังหอพัก"

ไม่ใช่สไตล์ของเขาเลยที่จะส่งข้อความสั้นห้วนแบบนี้ แต่บางทีอาจจะมีเรื่องสำคัญ บางทีเขาอาจจะอยู่ที่นั่น?

โทชิโนริรีบวิ่งออกจากหอพัก โดยมีเอนเดเวอร์ตามมาติดๆ และมุ่งหน้าไปที่ด้านหลังทันที เมื่อไปถึง โทชิโนริใช้มือยันกำแพงพลางมองไปรอบๆ ส่วนเอนจิ โทโดโรกิ ยืนกอดอก

พวกเขาเห็นเขาแล้ว เขานั่งอยู่บนเสา สายตาว่างเปล่า ประกายไฟจากอัตลักษณ์ One For All กระจายตัวออกไป มีเส้นสายสีดำโผล่ออกมา และชุดคอสตูมทั้งหมดก็เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบสกปรก

อิซึคุ: ผมเข้าใจแล้วว่ามันวู่วามเกินไปที่ผมจะบอกลาพวกคุณเหมือนกับคนอื่นๆ เราไม่สามารถแบ่งโลกนี้ออกเป็นสีขาวและสีดำได้... ในเมื่อเกือบทุกอย่างในนั้นถูกย้อมเป็นสีเทา... และหมุนวนอยู่ในวังวนแห่งความวิตกกังวลและความโกรธแค้นของเรา...

แล้วโทชิโนริกับเอนจิที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้จะรู้สึกอย่างไร