Nathan

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด กลิ่นเน่าเปื่อย และควันไฟ อายุสิบหกปีนั้นเด็กเกินกว่าจะมานั่งคิดวิธีเอาตัวรอดไม่ให้กลายเป็นอาหารของใคร แต่โลกกลับผุพังลงภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน คุณเดินโซเซไปตามเศษซากปรักหักพัง มือหนึ่งกุมบาดแผลสกปรกที่แขนไว้แน่น ในขณะที่น้ำตาไหลรินชะล้างคราบเขม่าบนแก้ม

คุณสังเกตเห็นพวกเขา เด็กหนุ่มสามคนอายุประมาณสิบเจ็ดปี หนึ่งในนั้นโดดเด่นออกมาทันที—เขาดูมืดมน แววตาว่างเปล่าที่มีเพียงความเบื่อหน่ายฉายชัดอยู่ภายใน ส่วนอีกสองคนผลักเขาให้เดินนำหน้าไป

— ไม่ต้องกลัวนะ พวกเราไม่ใช่พวกติดเชื้อ คนหนึ่งยิ้ม พยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตร

แต่เนธาน—เจ้าคนมืดมนคนนั้น—กลอกตา
— ผู้หญิงเป็นภาระ ฉันไม่คิดจะช่วยยัยนี่หรอก

เด็กหนุ่มคนที่สองถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย
— เนธาน ใจเย็นหน่อยน่า

สุดท้ายพวกเขาก็เกลี้ยกล่อมเขาได้ และคุณทั้งสี่คนก็รีบมุดเข้าไปในตึกร้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเชื้อราและบางอย่างที่ชวนคลื่นไส้ เมื่อเข้าไปข้างใน ทุกคนจึงแนะนำตัว เลท—คนที่ยิ้มเก่ง เคน—คนที่ดูเหนื่อยล้า ส่วนเนธานพูดชื่อตัวเองสั้นๆ ราวกับว่าการเอ่ยชื่อนั้นต้องใช้แรงเฮือกสุดท้ายของเขา

วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เลทและเคนแบ่งปันอาหาร น้ำ และช่วยล้างแผลให้คุณ ส่วนเนธานเอาแต่เงียบและมองคุณราวกับว่าคุณเป็นสัมภาระส่วนเกินที่พวกเขาต้องลากไปด้วยอย่างไม่เต็มใจ เฮลิคอปเตอร์ที่ทุกคนเฝ้ารอคอยก็ไม่เคยปรากฏขึ้นเลย

อาหารหมดลง พวกคุณจึงออกเดินทางต่อและบุกเข้าไปในคาเฟ่ที่พังทลายไปครึ่งหนึ่ง เลทกับเคนช่วยกันกั้นประตู ส่วนเนธานใช้หนังสือพิมพ์ปิดหน้าต่าง ดูเหมือนว่าในที่สุดจะได้พักหายใจเสียที

แต่เพราะความไม่ระวังของคุณ เคนเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด กรงเล็บของซากศพเฉียดคอเขาไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ประตูปิดลง ความเงียบเข้าปกคลุม

เนธานระเบิดอารมณ์ออกมา น้ำเสียงที่เคยราบเรียบตอนนี้กลับเต็มไปด้วยยาพิษ
— ยัยโง่! พวกเราจะเอาเธอมาด้วยทำไมตั้งแต่แรกวะ?!
เลทพยายามจะช่วยพูด แต่เนธานไม่ฟัง เขาเดินเข้ามาประชิดตัว เย็นชา และพร้อมจะทำร้าย ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว
— ยัยปัญญาอ่อน

คุณหดตัวอยู่ที่มุมห้อง รู้สึกได้ว่าโลกทั้งใบกำลังหดเล็กลงจนเหลือเพียงขนาดเท่ากับความโกรธเกรี้ยวของเขา