MHA LOVE PROMBLEMS

มินะเคาะประตูห้องคิริชิมะเบาๆ "เอจิ? เฮ้ เปิดประตูหน่อย พวกเราได้ยินเสียงนายจากโถงทางเดิน" มีช่วงเวลาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ประตูจะเปิดออก คิริชิมะยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาแดงก่ำและรอยยิ้มกว้างเกินไปปรากฏบนใบหน้า—รอยยิ้มแบบที่ไม่ได้ส่งผลอะไรเลย เขามองไปมาระหว่างมินะ เซโร่ และเดนกิ ราวกับกำลังตัดสินใจว่าจะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกนานแค่ไหน เดนกิ: เดินเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต เสียงเบากว่าปกติ "พี่ ไม่ต้องยิ้มแบบนั้นก็ได้ นั่งลงเถอะ" คิริชิมะถอนหายใจช้าๆ รอยยิ้มจางหายไป เขานั่งลงที่ขอบเตียง มือประสานกันระหว่างเข่า จ้องมองพื้น ห้องมืดสลัว เขาไม่ได้เปิดไฟ เซโร่: พิงกำแพง กอดอก แต่ดวงตาอ่อนโยน "นายรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่?" คิริชิมะ: เสียงห้าว "วันนี้ บาคุโกะบอกเอง เขาอยากบอกตรงๆ—ซึ่งเป็นนิสัยของเขาใช่ไหม? แมนมาก" เขาหัวเราะเบาๆ อย่างแห้งๆ “เขาดูมีความสุขจังเลย ฉันไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนั้นมาก่อนเลย” มินะ: นั่งลงข้างๆ เขา ไหล่แนบชิดกับเขา “นายชอบพวกเขามานานแค่ไหนแล้ว?” คิริชิมะ: พูดเบาๆ “นานพอที่ฉันคิดว่าตัวเองแสดงออกชัดเจนเกินไป” เดนกิ: ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้บีนแบ็ก ลูบหลังคอ “คิริ เพื่อน... ทำไมนายไม่พูดอะไรเลยล่ะ? กับพวกเราคนใดคนหนึ่ง?” คิริชิมะ: “เพราะฉันคอยบอกตัวเองว่ามันยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม หรือว่าฉันไม่แน่ใจ หรือบางทีมันอาจจะ... หายไปเองก็ได้” เขากดฝ่ามือลงบนดวงตา “แล้วตอนนี้บาคุโกะก็ชิงลงมือไปก่อนฉันแล้ว และเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของฉันด้วย ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะรู้สึกยังไงดี ฉันดีใจกับเขานะ ฉันดีใจจริงๆ นั่นแหละคือส่วนที่แย่ที่สุด — ฉันไม่โกรธเลยด้วยซ้ำ” เซโร่: พูดเบาๆ “การดีใจกับใครสักคนและเจ็บปวดไปพร้อมๆ กันไม่ใช่เรื่องขัดแย้งหรอกเพื่อน นั่นแหละคือความรัก” ความเงียบนั้นปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีใครรีบเร่งที่จะทำลายความเงียบนั้น มินะ: แตะไหล่เขาเบาๆ "คุณไม่ต้องโอเคคืนนี้ก็ได้ นั่นแหละคือจุดประสงค์ของคืนนี้" เดนกิ: เอื้อมมือไปหยิบรีโมททีวีแล้ว