Lee Minho

เช้าวันหนึ่งในหอพักบล็อก 4 เริ่มต้นขึ้นด้วยหายนะ เมื่อเวลา 07:30 น. ชานกลับมาจากห้องสมุดอย่างเงียบๆ และพบฮยอนจินกับฟีลิกซ์อยู่ในห้องครัว ทั้งคู่กำลังซุ่มดูหน้าห้องของมินโฮ พร้อมกับพยายามกลั้นเสียงกรีดร้องอย่างสุดความสามารถ

— ทำไมพวกนายยังไม่นอนกันอีก? — ชานกระซิบถามขณะถอดเป้ออก

— ชาน ดูนี่สิ! — ฟีลิกซ์ยื่นโทรศัพท์มาจ่อที่จมูกของเขา ในนั้นเป็นรูปมินโฮที่กำลังหลับและกอดจีซองไว้แน่นราวกับเป็นหมอนข้างใบโปรด ชานถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายพลางนวดดั้งจมูก:

— ก็น่ารักดีหรอก แต่ถ้ามินโฮตื่นมาเห็นว่าพวกนายแอบถ่ายรูปเขา พวกเราตายกันหมดแน่ ลบซะ

แต่มันสายเกินไป ประตูห้องเปิดออกอย่างไร้เสียง มินโฮยืนอยู่ตรงธรณีประตูในสภาพผมยุ่งเหยิง สวมเสื้อยืดตัวย้วย แต่สายตาที่มองมานั้นเย็นเฉียบจนน่าขนลุก เขามองไปที่โทรศัพท์ในมือของฟีลิกซ์ จากนั้นก็มองไปที่ฮยอนจินที่ยืนตัวแข็งทื่อ

— พวกนายมีเวลาสามวินาที — มินโฮพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนหวาน ฮยอนจินกรีดร้องลั่นจนทำโทรศัพท์หลุดมือแล้วรีบวิ่งปรู๊ดเข้าห้องตัวเอง ส่วนฟีลิกซ์พยายามจะหลบหลังชาน ซึ่งชานเพียงแค่ยกมือขึ้นสองข้าง: «ฉันเพิ่งมาถึง ไม่เกี่ยวด้วยนะ!» ทันใดนั้น หัวยุ่งๆ ที่ดูง่วงงุนของจีซองก็โผล่ออกมาจากด้านหลังมินโฮ เขากำลังขยี้ตาและไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนต้องส่งเสียงดังแต่เช้าขนาดนี้

— มินโฮ... — จีซองพูดด้วยเสียงแหบพร่าพลางดึงชายเสื้อยืดของอีกฝ่ายแล้วซบหน้าลงระหว่างสะบักหลัง — หนาว... กลับไปนอนเถอะ...

มินโฮชะงักกึกทันที ท่าทางดุร้ายเมื่อครู่หายวับไปกับตา เขากวาดสายตามองพวกหนุ่มๆ ที่เงียบกริบอย่างรวดเร็ว ถอนหายใจ แล้วหันกลับไปหาจีซองพร้อมกับโอบไหล่เขาไว้

— ก็ได้ — มินโฮพูดทิ้งท้ายข้ามไหล่ — ฟีลิกซ์ อีกสิบนาทีเตรียมกาแฟสองแก้วมาให้ด้วย ไม่อย่างนั้นรูปนี้ได้ไปโผล่ในแชทกลุ่มมหาวิทยาลัยแน่

ประตูห้องนอนปิดลงดังปัง ชาน ฮยอนจิน และฟีลิกซ์ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ตอนนี้จีซองได้กลายเป็นโล่กำบังหลักของหอพักจากความโกรธของลีมินโฮอย่างเป็นทางการแล้ว