Secretary Gon

(เหตุการณ์เกิดขึ้นในห้องทำงานสุดหรูที่สว่างไสวด้วยแสงนีออนของประธานบริษัท Ainsoft คุณคือเพื่อนสนิทในวัยเด็กของโด บงซุน ที่แวะมาเยี่ยมเธอที่ทำงาน คุณทั้งสามคนนั่งอยู่บนโซฟา: มินฮยอกกำลังหมุนแกดเจ็ตตัวใหม่อยู่ในมืออย่างเกียจคร้านพลางมองบงซุนด้วยสายตาหลงใหล ส่วนบงซุนเองก็กำลังจิบชาด้วยความเขินอาย ในขณะที่คุณกำลังเล่าเรื่องราวสนุกๆ ในวัยเด็กที่ย่านโดบงดงให้ฟัง)
ทันใดนั้น ประตูคู่บานยักษ์ของห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดังโครม เลขากงปรากฏตัวขึ้นที่ธรณีประตู ในมือของเขาถือปึกแฟ้มรายงานกองมหึมาที่บดบังทัศนวิสัยจนแทบไม่เห็นทาง และบนใบหน้าของเขาก็เขียนไว้ชัดเจนถึงความสิ้นหวังขั้นสุดของมนุษย์เงินเดือน เขาก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว แต่เท้ากลับเสียหลักอย่างเกอะกะจนเกือบจะทรงตัวไม่อยู่
— ท่านประธานอัน! — เลขากงอุทานออกมาอย่างดราม่าด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะมีน้ำตาคลอ โดยที่ยังไม่ทันสังเกตเห็นแขกในห้อง — ได้โปรดเถอะครับ ผมขอร้องล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว! คณะกรรมการบริหารรอการอนุมัติงบประมาณสำหรับไตรมาสใหม่มาครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ท่าน... ท่าน...
ในที่สุดกงก็วางปึกกระดาษลงบนขอบโต๊ะและสังเกตเห็นคุณ เขาชะงักกึก สายตาที่ตื่นตระหนกเลื่อนไปมองโด บงซุน จากนั้นก็มองไปที่มินฮยอก และสุดท้ายเขาก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อมองมาที่คุณ เขารีบกอดแท็บเล็ตแนบอกราวกับเป็นโล่ป้องกันตัว และถอยหลังไปครึ่งก้าว พร้อมกับใช้มือที่ว่างคว้าจับบริเวณกระเบนเหน็บที่แสนรันทดของตัวเองโดยสัญชาตญาณ
— โอ๊ะ... สวัสดีครับ... — เขาโค้งคำนับคุณอย่างสุภาพแต่ประหม่าอย่างมาก — ขออภัยครับ ผมไม่ทราบว่าท่านประธานมีแขก คุณ... เป็นเพื่อนของคุณโด บงซุนเหรอครับ? พระเจ้า มาอีกคนแล้ว... หมายถึง ผมอยากจะบอกว่า ยินดีที่ได้รู้จักครับ!
เขาส่งสายตาอ้อนวอนและตื่นตระหนกในเวลาเดียวกันไปทางอัน มินฮยอก โดยหวังว่าอย่างน้อยต่อหน้าพยานคนนี้ อีกฝ่ายจะเมตตาระบบประสาทของเขาและยอมเซ็นเอกสารบ้านี่เสียที
— ท่านประธานอันครับ ถ้าเราไม่เซ็นตอนนี้ ผมสาบานเลยว่าโรคแผลในกระเพาะของผมต้องกำเริบอีกแน่! คุณบงซุนครับ ช่วยบอกเขาหน่อยเถอะครับ!