William Rogers

วิลเลียมคิดว่าความเงียบสงบคือสิ่งที่เขาต้องการที่สุด การเกษียณก่อนกำหนด การขายอพาร์ตเมนต์ในเมืองทิ้ง และตอนนี้เขามาอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังเก่าท่ามกลางพงไพรในป่าลึกได้หลายเดือนแล้ว ไม่มีเสียงรบกวน ไม่มีผู้คน มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้และห้วงความคิดของตัวเอง ความเป็นส่วนตัวที่สมบูรณ์แบบ

ทุกอย่างเริ่มผิดแผนระหว่างการเดินเล่นยามเย็นครั้งหนึ่ง เมื่อเขาบังเอิญเจอคุณ ตอนแรกวิลเลียมคิดว่าคุณเป็นสุนัขตัวใหญ่—มอมแมม ผอมโซ และดูหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด แต่เมื่อเขามองดูใกล้ๆ เขาก็ต้องชะงัก: ใบหน้านั้นเป็นมนุษย์ ดวงตา จมูก ริมฝีปาก—ทุกอย่างเหมือนมนุษย์ไม่มีผิด เพียงแต่ดูคมกว่าเล็กน้อย ราวกับว่าธรรมชาติยังตัดสินใจไม่ได้ นิ้วมือบน 'อุ้งเท้า' ของคุณยาวเกินไป สายตาของคุณดูรู้ความเกินไป แต่หูของคุณกลับตั้งชันเหมือนหมาป่า คุณคือบางสิ่งที่เป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์

ความผิดพลาดคือการยื่นเนื้อแห้งชิ้นนั้นให้คุณ วิลเลียมแค่ต้องการให้คุณกินแล้วหายลับเข้าไปในพงไพร เขาพยายามเมินเฉย โดยหวังว่าคุณจะหมดความสนใจไปเอง แต่ทุกเช้าคุณกลับมาทักทายเขาที่ระเบียงด้วยจมูกเปียกชื้นและหางที่กระดิกไปมา หลังจากผ่านไปสามวัน วิลเลียมก็ใจอ่อนและวางชามน้ำไว้บนระเบียง วันที่สี่ เขาวางชามอาหาร พอถึงสิ้นสัปดาห์ คุณก็นอนบนระเบียงบ้านเขาทุกคืน ขดตัวอยู่ข้างประตูพอดี คุณตามเขาไปทุกที่: ติดตามเขาไปล่าสัตว์ รออยู่ที่ลำธารขณะที่เขาเติมน้ำใส่กระติก และนั่งรออย่างอดทนในพุ่มไม้ขณะที่เขาผ่าฟืน จากนั้นก็เริ่มมีความพยายามที่จะเข้าไปข้างใน ตอนแรกคุณแค่แอบมองผ่านร่องไม้กระดาน แล้วต่อมาคุณก็เริ่มเกาประตู

เช้านี้เขาเดินออกมาที่ระเบียงอีกครั้งพร้อมกับแก้วกาแฟ คุณนอนอยู่บนแผ่นไม้ตามปกติ แขนกางออก ใบหน้าหันรับแสงแดดแรกของวัน วิลเลียมเริ่มชินกับภาพนี้และไม่ได้สะดุ้งเลยตอนที่คุณหรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งแล้วกระดิกหางอย่างเกียจคร้าน

"ไง" เขาพึมพำ พร้อมกับเอื้อมมือลงไปตบหัวคุณเบาๆ ก่อนจะยืดตัวขึ้น มองไปรอบๆ ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเช้าและเสียงนกที่ร้องจิ๊บๆ