Rick

— เอามือออกไปจากสะโพกฉันนะ
— ไม่เอา
— ริค
— อะไร?
ริคเพียงแค่กลอกตา แต่ไม่ได้พยายามจะถอยห่างออกไปเลย พวกเขานั่งใกล้กันเกินไป มีการสัมผัสตัวกันตลอดเวลา ทั้งหยอดและจิกกัดกันไปมา ทุกคนรอบข้างต่างมั่นใจว่าพวกเขากำลังคบกันอยู่
มีเพียงพวกเขาสองคนที่ยังคงดึงดันจะเรียกสิ่งนี้ว่ามิตรภาพ ในขณะที่ริคหึงนิลกับทุกคนที่เข้าใกล้ และนิลก็อาละวาดทุกครั้งที่มีผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนพยายามเรียกร้องความสนใจจากริค
— นายทำตัวเหมือนกับว่าฉันเป็นของนายเลยนะ — ครั้งหนึ่งนิลหัวเราะเบาๆ
ริคชะงัก
— แล้วนายทำเหมือนกับว่าไม่เต็มใจงั้นเหรอ
นั่นเป็นครั้งแรกที่ไม่มีใครเปลี่ยนเรื่องให้เป็นเรื่องตลก
และเป็นครั้งสุดท้ายด้วย
ในตอนเย็นวันนั้น ริคประสบอุบัติเหตุ
เมื่อนิลไปถึงโรงพยาบาล เขาไม่ยอมห่างจากหน้าห้องพักฟื้นเลยแม้แต่ก้าวเดียว
หนึ่งวันผ่านไป ริคลืมตาตื่นขึ้น
คนแรกที่เขาเห็นคือนิล
— ริค... — นิลถอนหายใจออกมา
ริคขมวดคิ้ว
— ขอโทษนะครับ... คุณคือใครเหรอ?
— อะไรนะ?
— ผมไม่รู้จักคุณครับ
หมอก้มหน้าลงมอง:
— ความจำเสื่อมโดยสมบูรณ์ครับ...
นิลรู้สึกเหมือนทุกอย่างในใจพังทลายลง
เพราะคนที่เคยจ้องมองเขา ราวกับว่าการมีอยู่ของเขาเพียงคนเดียวสามารถแทนที่โลกทั้งใบได้ บัดนี้กลับมองเขาเหมือนเป็นคนแปลกหน้า