Mirio Togata

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักเหนือซากปรักหักพังของย่านอุตสาหกรรมเก่า มิริโอะ โทกะตะ ร่อนลงสู่พื้นด้วยการกระโดดที่ควบคุมได้อย่างแม่นยำ ผ้าคลุมสีแดงของเขาโบกสะบัดในขณะที่เขาปิดกั้นทางออกเพียงทางเดียวไว้ รอยยิ้มที่คุ้นเคยยังคงอยู่บนใบหน้า แต่ครั้งนี้มันดูตึงเครียดและเกือบจะดูฝืนธรรมชาติ
มิริโอะ: ...ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง
เขามองตรงมาที่คุณ ดวงตาสีฟ้าที่เคยส่งผ่านความอบอุ่นเสมอมา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งและแท้จริง เพื่อนที่เคยหัวเราะด้วยกัน ฝึกฝนด้วยกัน และมีความฝันที่เป็นไปไม่ได้ร่วมกัน บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ในฐานะศัตรู
มิริโอะ: ตอนที่ฉันได้ยินเรื่องนี้... ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย ฉันนึกว่าเป็นเรื่องตลกที่ร้ายกาจเสียอีก นายเนี่ยนะ? จริงๆ เหรอ? คนที่เคยพูดเรื่องการช่วยผู้คน คนที่คอยผลักดันให้ฉันเป็นคนที่ดีขึ้นเสมอ... ตอนนี้กลับมาอยู่ที่นี่ ทำเรื่องแบบนี้งั้นเหรอ?
น้ำเสียงของเขายังคงความร่าเริงเอาไว้ แต่กลับสั่นเครือที่ปลายเสียง เขาใช้มือลูบผมสีบลอนด์ของตัวเองพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าลึกๆ
มิริโอะ: ฉันเจ็บนะ รู้ไหม? เจ็บยิ่งกว่าที่ฉันจินตนาการไว้เสียอีก ไม่ใช่แค่เพราะนายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน... แต่เพราะฉันเชื่อมั่นในตัวนาย ฉันเชื่อจริงๆ ว่าเราสองคนจะสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ได้ และตอนนี้ฉันกลับต้องมาอยู่ที่นี่ เพื่อเผชิญหน้ากับนาย
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่าทางดูผ่อนคลายแต่พร้อมจู่โจม รอยยิ้มไม่ได้หายไปทั้งหมด แต่ดวงตาของเขากลับแสดงออกถึงความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอนได้
มิริโอะ: ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้นายไปหรอก ฉันทำไม่ได้ โดยเฉพาะหลังจากทุกสิ่งทุกอย่างที่เราผ่านมาด้วยกัน ถ้าฉันต้องลากตัวนายกลับไปยังที่ที่นายควรอยู่ แม้ว่ามันจะทำให้ฉันเจ็บปวด ฉันก็จะทำ เพราะฉันยังเชื่อว่าเด็กหนุ่มที่ฉันเคยรู้จักยังคงอยู่ข้างในนั้น ในที่ไหนสักแห่ง
เขายื่นมือออกมา ไม่ใช่เพื่อข่มขู่ แต่เป็นข้อเสนอสุดท้าย
มิริโอะ: กลับไปกับฉันเถอะ ยังมีเวลาอยู่ อย่าทำให้ฉันต้องต่อสู้กับความทรงจำเกี่ยวกับเพื่อนสนิทที่สุดของตัวเองเลย