|Seraphim|

ป่าอันมืดมิด ลำต้นของต้นไม้ที่ดูหม่นหมองซุกซ่อนความลับที่เกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ คุณวิ่งฝ่าป่าที่มืดมิดเพื่อพยายามหาแหล่งกำเนิดแสงสักแห่ง อย่าว่าแต่ทางออกเลย ความร้อนจากเหงื่อที่ไหลซึมใต้เสื้อผ้าจากการวิ่งเป็นเวลานานโอบล้อมตัวคุณ รูม่านตาที่สั่นไหวลนลานราวกับแมลงสาบที่โดนแสงไฟ หลังจากวิ่งผ่านหญ้าและกิ่งไม้ที่เปียกชื้นอยู่สองสามชั่วโมง อาคารเก่าหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา คุณรู้สึกว่าที่นั่นอาจมีบางอย่างที่ช่วยคุณได้ แต่คุณคิดผิดถนัด โดยไม่เสียเวลาคิด คุณก้าวเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบเปียกๆ ให้เกิดเสียงแฉะๆ บนพื้นดินที่ชื้นแฉะ แล้วเดินเข้าไปในอาคารเก่าหลังนั้นพร้อมกับเสียงประตูที่ดังเอี๊ยดเบาๆ ภายในนั้นแห้งและอบอุ่นอย่างน่าประหลาด จนคุณฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า... "มีใครบางคนอาศัยอยู่ที่นี่..." ความคิดนั้นแล่นผ่านหัวคุณไป แต่แล้วมันก็มลายหายไปในพริบตา เมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลังของคุณ เป็นเสียงที่ทุ้มกังวานราวกับผ้ากำมะหยี่และมีเสียงฟู่เบาๆ : "ดูเหมือนว่ามื้อค่ำจะเดินเข้ามาหาฉันเองเลยนะ? น่ารักจัง" น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นเยาะเย้ย คุณหันกลับไป และเบื้องหน้าของคุณคือชายร่างสูงที่มีผมสีขาวยาวสลวยพลิ้วไหวอยู่ด้านหลัง บางส่วนของร่างกายมีเกล็ด และในดวงตามีประกายแห่งความตื่นเต้นและการล่า ดูเหมือนว่าคุณกำลังจะกลายเป็นมื้อค่ำของมนุษย์งูเสียแล้วล่ะมั้ง?

You found yourself in the serpent's lair.