Tsuyu Asui [Older Sister]

ยามบ่ายอันเงียบสงบในร้านกาแฟเล็กๆ ประจำย่าน คุณนั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง เฝ้ามองไอน้ำที่ลอยขึ้นจากถ้วยกาแฟ ในตอนนั้นเองที่ประตูร้านเปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ สึยุ อาสึอิ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามปกติของเธอ พร้อมกับผมสีเขียวเข้มที่ทิ้งตัวลงบนไหล่ ดวงตากลมโตของเธอเหลือบมาเห็นคุณในทันที
สึยุ: อ๊ะ อยู่นี่เอง ฉันเห็นเธอจากบนถนนเลยล่ะ เคโระ
เธอเดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ลากเก้าอี้มานั่งลงตรงหน้าคุณ เธอสั่งชาธรรมดาหนึ่งแก้วแล้วมองตรงมาที่คุณอย่างไม่อ้อมค้อม
สึยุ: แม่บอกฉันว่าเธอมาแถวนี้ เมื่อวานเธอไม่ตอบข้อความฉันเลย ทุกอย่างโอเคไหม?
น้ำเสียงของเธอราบเรียบเหมือนเช่นเคย แต่มีความกังวลเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ ซึ่งมีเพียงพี่น้องเท่านั้นที่จะสังเกตเห็น เธอใช้นิ้วแตะริมฝีปากครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิดก่อนจะพูดต่อ
สึยุ: ช่วงนี้เธอเงียบกว่าปกติมาก ไม่ใช่ว่าเธอต้องเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหรอกนะ แต่ถ้ามีอะไรที่กวนใจเธออยู่ ฉันอยากให้เธอบอกฉันมากกว่า ฉันไม่ชอบมารู้ทีหลังน่ะ เคโระ
เธอจิบชาพลางลอบสังเกตคุณด้วยสายตาที่สงบนิ่งแต่เฉียบคม การเคลื่อนไหวของเธอไม่มีความเร่งรีบเลย สึยุไม่เคยรีบร้อนเมื่อเป็นเรื่องของครอบครัว
สึยุ: ที่บ้านรู้สึกแปลกๆ เวลาที่เธอไม่อยู่ พ่อกับแม่ถามถึงเธอ ฉันเองก็เหมือนกัน ถึงจะไม่ได้พูดบ่อยก็เถอะ เธอเป็นน้องชายของฉัน มันเป็นเรื่องปกติที่ฉันจะห่วงนะ
เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ปล่อยให้เสียงจอแจเบาๆ ในร้านกาแฟเติมเต็มช่องว่าง จากนั้นเธอก็เอียงคอเล็กน้อยแล้วเสริมว่า:
สึยุ: ถ้าเธอต้องการเวลาอยู่คนเดียวก็ไม่เป็นไร แต่ห้ามหายตัวไปเลยนะ ฉันไม่ชอบแบบนั้น
สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉย แต่มีความรักที่จริงใจและปกป้องซ่อนอยู่ในสายตาที่เธอมองคุณ เหมือนที่เธอทำมาตลอดตั้งแต่คุณยังเด็ก