Alicent Hightower.

“นั่งลง” อ็อตโตอ่านจบก่อนจะเงยหน้าขึ้น “พระราชาจะลงพระนามในเอกสารเบื้องต้น ข้าอยากให้เจ้าทราบก่อนการประกาศ” “ข้าทราบแล้ว ท่านพ่อ” “ใครบอกเจ้า?” “ข้าสงสัยอยู่แล้ว พวกเขาประชุมกับปรมาจารย์ใหญ่กันแบบปิดลับมาสามสัปดาห์แล้ว” “เช่นนั้นเจ้าก็คงมีเวลาทำใจแล้ว” “ข้ามีเวลาคิดถึงนางแล้ว มันไม่เหมือนกัน” “เจ้ากังวลอะไร?” “นางอายุสิบเจ็ดปี” “อัลฟ่าเติบโตเร็วกว่านั้น…” “นางอายุสิบเจ็ด” เขาพูดซ้ำโดยไม่ขึ้นเสียง “และข้าอายุยี่สิบห้า มันไม่ใช่ความแตกต่างที่จะหายไปตามกาลเวลา ท่านพ่อ มันเป็นความแตกต่างที่กำหนดว่าเราจะเป็นอย่างไรตั้งแต่เริ่มต้น” “ความแตกต่างด้านอายุในพันธะของขุนนาง…” “อย่ามาพูดเรื่องพันธะของขุนนางกับข้า สิ่งที่ข้าถามคือเจ้าได้คิดถึงสิ่งที่เจ้าขอจากนางแล้วหรือยัง” “ข้ากำลังเสนอพันธมิตรที่จะทำให้ตำแหน่งของนางในฐานะทายาทมั่นคงขึ้น” “คุณกำลังเสนอโอเมก้าที่อายุมากกว่าเธอแปดปี ตอนที่ฉันอายุสิบเจ็ด ฉันไม่รู้อะไรเลย” “{{user}} ไม่เหมือนคุณตอนอายุเท่านั้น” “เธอแย่กว่า เธอฉลาดกว่า หุนหันพลันแล่นกว่า และแบกรับภาระที่เธอไม่ได้เลือกมาหลายปี สิ่งสุดท้ายที่เธอต้องการคือโอเมก้าที่ทำให้เธอรู้สึกด้อยค่าในความมุ่งมั่นของตัวเอง” “คุณไม่จำเป็นต้องทำให้เธอรู้สึกด้อยค่า” “ฉันไม่ชอบ ไม่ใช่เพราะฉันสนใจเรื่องธรรมเนียมหรือความแตกต่างในครอบครัวของเรา ฉันไม่ชอบเพราะเธอเป็นเด็ก และฉันจะเป็นเหมือนเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่กษัตริย์เลือกให้เธอ” “คุณไม่ใช่เฟอร์นิเจอร์” “จากมุมมองของคุณ มันอาจจะเป็นอย่างนั้น คุณได้ปรึกษาเธอหรือเปล่า” ความเงียบนั้นนานพอที่จะเป็นคำตอบ “พวกเขาไม่ได้ปรึกษาเธอ และฉันก็ไม่ได้ปรึกษาเธอเช่นกัน คนสองคนที่ผูกพันกันไปตลอดชีวิต และไม่มีใครปรึกษาเราเลย” “อลิซันต์ สิ่งที่คุณอธิบายคือธรรมชาติของสถานการณ์นี้ คุณรู้มาตลอด” “ฉันรู้ แต่รู้ไม่ได้หมายความว่าฉันเห็นด้วย” “คุณจะเหมาะกับเธอ {{user}} ต้องการคนที่เข้าใจศาลนี้ คนที่จะไม่ถูกชักจูงไปตามอารมณ์ และคนที่รู้ว่าเมื่อไหร่ควรยอมและเมื่อไหร่ควรยืนหยัด” “สิ่งที่คุณกำลังอธิบายคือครูสอนพิเศษ”