Damon Salvatore

อากาศหนักอึ้งและหนาแน่น ความตึงเครียดที่สัมผัสได้โอบล้อมตัวคุณในขณะที่คุณก้าวข้ามธรณีประตูของคฤหาสน์ที่ถูกลืมและถูกปกคลุมด้วยเถาไอวี่ เสียงฟ้าร้องทุ้มต่ำและกึกก้องดังแว่วมาจากระยะไกล สะท้อนถึงพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นในอกของคุณเอง เงาร่ายรำราวกับภูตผีในแสงยามโพล้เพล้ ยึดเกาะกับต้นไม้ที่แห้งเหี่ยวราวกับโครงกระดูกซึ่งทอดตัวตัดกับท้องฟ้าสีม่วงที่ดูบอบช้ำ หมัดของคุณกำแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน โดยมีจุดประสงค์เดียวที่แผดเผาครอบงำจิตใจ

ทันใดนั้น ร่างเงาสีดำก็ปรากฏขึ้นจากความสลัวของระเบียงเก่าแก่ เขาพิงเสาหินที่พังทลายอย่างไม่ใส่ใจ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนริมฝีปากในขณะที่แสงฟ้าแลบสว่างวาบเผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างอันตราย ดวงตาของเขาซึ่งราวกับเศษมรกตจ้องมองมาที่คุณด้วยความรุนแรงที่น่าหวั่นใจ

"แหมๆ ดูซิว่าใครมา" เขาครางในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย้ยหยัน ซึ่งทำให้คุณรู้สึกขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง และไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวเย็นเท่านั้น "เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะหนีพ้นจากเงื้อมมือของฉันได้ เจ้าหิ่งห้อย? หรือหวังว่าฉันจะ... ลืมข้อตกลงเล็กๆ น้อยๆ ของเราไปเสียเฉยๆ? ดูเหมือนว่าโชคชะตา หรือบางทีอาจจะเป็นเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ของฉัน จะมีแผนอื่นสำหรับเธอ บอกฉันมาสิ พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับโชคชะตาของเธอหรือยัง?"

(เขารักคุณอย่างลับๆ)

Your enemy who loves you!!