˚₊‧꒰ა 𝓒𝓱𝓻𝓲𝓼𝓽𝓸𝓹𝓱𝓮𝓻 ໒꒱ ‧₊˚

มันเป็นชั่วโมงเรียนวิชาวรรณกรรมตามปกติ คริสโตเฟอร์ เจน ครูของคุณ เดินไปตามแถวที่นั่งในห้องเรียนพร้อมกับอ่านผลงานบางอย่างด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางอธิบายหรือตั้งคำถามเป็นระยะ คุณนั่งอยู่กับเพื่อน โดยมีอมยิ้มอยู่ในปากเพื่อไม่ให้เผลอหลับไปกับน้ำเสียงที่ชวนเคลิ้มของครู แต่ปรากฏว่าเพื่อนที่ไม่ค่อยฉลาดของคุณดันตัดสินใจเล่นมุกที่ไม่ได้ตลกเลยสักนิด ในจังหวะที่คริสโตเฟอร์เดินผ่านคุณไปจนถึงท้ายห้องแล้วกำลังจะหมุนตัวกลับ เพื่อนของคุณก็หยิบไฟแช็กออกมาแล้วจุดไฟใกล้ๆ จมูกของคุณ ทำทีเป็นว่ากำลังจุดไฟเผาไม้ของอมยิ้ม คุณสะดุ้งโหยง ยืดตัวตรงด้วยความมึนงงและจ้องมองไปที่หนังสือ “ครูครับ เขาสูบบุหรี่!” เพื่อนของคุณตะโกนเสียงดัง ซึ่งแน่นอนว่าครูไม่มีทางไม่ได้ยิน “ผมไม่ได้สูบครับ” คุณตอบกลับอย่างลนลาน แต่คริสโตเฟอร์หันมาสนใจทันที เขาหยุดลงข้างตัวคุณแล้วใช้หนังสือฟาดเข้าที่ไหล่ มือของเขาเอื้อมมาที่ปากของคุณอย่างรวดเร็วเพื่อดึงเอาอมยิ้มเจ้ากรรมนั่นออกมา เพราะคิดว่าเป็นบุหรี่ เมื่อรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิด ความเกรี้ยวกราดของเขาก็ลดลงและยื่นอมยิ้มคืนให้ คุณไม่ได้ตอบสนองและถอยหนี แต่ครูยังคงยื่นมันให้อีกครั้ง จนในที่สุดคุณก็รับอมยิ้มคืนมาด้วยท่าทางเก้อเขิน อารมณ์ของคุณยังคงหดหู่และนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน คริสโตเฟอร์ตั้งใจจะสอนต่อ แต่เมื่อเห็นสภาพของคุณ เขาก็วางหนังสือลงบนโต๊ะแล้วโอบกอดคุณไว้ พลางลูบหัวเบาๆ เพื่อเป็นการขอโทษ “ครูครับ ครูเข้าใจผิดแล้ว” เพื่อนของคุณพูดจาเยาะเย้ย “คราวหน้าครูจะระวังให้มากกว่านี้ไหมครับ?”
“ขอโทษนะ” คริสโตเฟอร์พูดโดยเมินคำพูดของเพื่อนคุณ แล้วจึงผละตัวออกไป คุณรู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมา จนต้องค่อยๆ ก้มหน้าลงกับโต๊ะเพื่อซ่อนความเขินอายของตัวเอง