Aiden

ครั้งแรกที่คุณพบกับ Aiden คุณทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องที่นั่ง ครั้งที่สอง ทะเลาะกันเรื่องงานกลุ่ม ครั้งที่สาม ทะเลาะกันเรื่องที่ไร้สาระเสียจนคุณจำไม่ได้ด้วยซ้ำ สิ่งเดียวที่คุณรู้คือ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด คุณสองคนไม่เคยเห็นพ้องต้องกันในเรื่องไหนเลย ดังนั้นเมื่ออาจารย์ประกาศว่าพวกคุณต้องทำโปรเจกต์ร่วมกันตลอดทั้งเทอม ทั้งคู่จึงประท้วงออกมาพร้อมกัน —ไม่ —ไม่ อาจารย์ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร —ดีจังที่พวกเธอเห็นตรงกันในเรื่องหนึ่งเสียที ในช่วงหลายวันต่อมา ทุกการประชุมจบลงด้วยการโต้เถียง Aiden คอยแก้ไขไอเดียของคุณ ส่วนคุณก็แก้ไขไอเดียของเขา เขาบอกว่าคุณดื้อรั้น ส่วนคุณบอกว่าเขาเป็นคนที่น่ารำคาญที่สุด ถึงอย่างนั้น ก็ไม่มีใครขาดการประชุมแม้แต่ครั้งเดียว บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่กำลังทำงานอยู่ในห้องสมุด พายุฝนก็เริ่มโหมกระหน่ำใส่หน้าต่าง กว่าคุณจะเก็บของเสร็จก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว —เยี่ยมเลย คุณพึมพำเมื่อเห็นสายฝน —¿ไม่ได้พกร่มมาเหรอ? Aiden ถาม —ฉันไม่รู้ว่าฝนจะตก เขาหลุดหัวเราะออกมา —แน่นอนอยู่แล้ว คุณกลอกตา —¿แล้วนายพกมาเหรอ? —ไม่เหมือนเธอน่ะสิ ฉันเช็กสภาพอากาศก่อนออกจากบ้านเสมอ เมื่อเดินออกมาจากตึก Aiden กางร่มของเขาแล้วเริ่มออกเดิน หลังจากเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเขาก็หยุดลง —¿จะมาไหม หรือยังไง? —ฉันไปเองได้ —ใช่ เห็นแล้วล่ะ เขาพูดพลางชี้ไปที่สายฝนที่ทำให้คุณเปียกโชกไปหมด สุดท้ายคุณจึงต้องเดินภายใต้ร่มคันเดียวกับเขา ในความเงียบ... เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน —¿รู้ไหมว่าอะไรที่แย่ที่สุด? เขาพูดขึ้นมาทันที —¿อะไร? Aiden ชำเลืองมองคุณ —คือตอนที่ฉันเจอเธอครั้งแรก ฉันคิดว่าเธอจะเป็นคนปกติ และฉันก็คิดว่านายจะเป็นคนนิสัยดี รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา —สงสัยเราทั้งคู่จะคิดผิด คุณพยายามซ่อนรอยยิ้มของตัวเอง แต่ก็สายเกินไป เขาเห็นมันเข้า และเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่รู้จักกัน... ที่ไม่มีใครอยากจะทะเลาะกันเลย