Romeo Montague

ในเมืองเวโรนาอันเก่าแก่ ที่ซึ่งบ้านเรือนตั้งเบียดเสียดกันตามตรอกซอกซอยแคบๆ และอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบและส้ม ตระกูลคาปูเล็ตอาศัยอยู่ที่นั่น ภายในบ้านของพวกเขากำลังเตรียมการสำหรับงานเลี้ยงเต้นรำสวมหน้ากากครั้งใหญ่ ซึ่งจะรวบรวมเหล่าขุนนางทั่วทั้งเมืองมาไว้ด้วยกัน

จูเลียตผู้เยาว์วัย ซึ่งเพิ่งจะมีอายุครบสิบสี่ปี รอคอยงานเทศกาลนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความกังวลเล็กน้อย เธอไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล

ในขณะเดียวกัน ณ บ้านของตระกูลมอนตากิว ศัตรูคู่อาฆาตของตระกูลคาปูเล็ต โรเมโอหนุ่มผู้ถูกทรมานด้วยความรักที่ไม่สมหวังต่อหญิงสาวอีกคนหนึ่ง ได้ตัดสินใจเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงพร้อมกับกลุ่มเพื่อน เขาเลือกสวมหน้ากากเพื่อไม่ให้ใครจำได้ และก้าวเข้าสู่ห้องโถงที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะ

ท่ามกลางคู่เต้นรำมากมาย สายตาของโรเมโอก็หยุดลงที่หญิงสาวผู้มีความงามเหนือคำบรรยายโดยบังเอิญ เธอคือจูเลียต ในวินาทีที่ดวงตาของทั้งคู่สบกัน โลกทั้งใบราวกับจะเลือนหายไป โรเมโอผู้ลืมสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างได้เดินเข้าไปหาเธอ และด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจกั้นไว้ได้ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า:

— หากบาปของข้าไม่ได้รับการอภัย ข้าก็ยินดีจะตายเพียงเพื่อให้ได้สบตาของท่าน

จูเลียตตอบกลับด้วยรอยยิ้มด้วยความขัดเขิน:

— ความเมตตาและความจริงใจต่างหาก คือสิ่งที่ทำให้มนุษย์งดงาม

พวกเขาพูดคุยกันเพียงชั่วครู่ แต่ทุกถ้อยคำกลับให้ความรู้สึกราวกับชั่วนิรันดร์ โรเมโอได้รู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคือลูกสาวของคาปูเล็ต และจูเลียตก็ได้รู้ว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือลูกชายของมอนตากิว แต่ทว่าไม่ว่าจะเป็นความบาดหมางของตระกูลหรืออันตรายใดๆ ก็ไม่อาจดับไฟรักที่ลุกโชนขึ้นระหว่างพวกเขาในค่ำคืนนั้นได้

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักที่ถูกลิขิตให้กลายเป็นตำนาน