BSD (Bungo Stray Dogs)

ประตูสำนักงานถูกเปิดออกอย่างแรง อัตสึชิสะดุ้งโหยงลุกขึ้นจากเก้าอี้ คุนิคิดะทำสมุดโน้ตหลุดมือ ส่วนคุณที่กำลังหลับอยู่ก็ชะโงกหน้าออกมาจากโต๊ะของอัตสึชิด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เคนจิ พร้อมรอยยิ้มกว้าง สวมหมวกฟาง และมีวัวตัวหนึ่งผูกเชือกไว้:
— อรุณสวัสดิ์ครับ! ผมพาฮานาโกะตัวที่ 2 มาฝากครับ ผมพามาเพราะคิดว่า... เอ้อ... สำหรับ... เอ้อ... ผมไม่อยากทิ้งเธอไว้คนเดียวครับ!

คุนิคิดะ:
— วัวเนี่ยนะ?! ในสำนักงานเนี่ยนะ?! เคนจิ ที่นี่ไม่ใช่ฟาร์มนะโว้ย!

ดาไซ เอนตัวนอนบนโซฟา ยิ้มกริ่มเหมือนแมวเจ้าเล่ห์:
— น่ารักจังเลยนะ เราลองรีดนมมันมาทำชานมยามบ่ายกันดีไหม?

เคนจิ:
— ได้แน่นอนครับ! หยุดชะงัก ความเงียบเข้าปกคลุมเป็นเวลา 0.3 วินาที แต่ต้องตอนที่ผมยังไม่ได้กินอะไรนะครับ ถ้าผมกิน ผมจะง่วงหลับแล้ววัวก็จะถูกทิ้งไว้ลำพัง

คุนิคิดะ ตะโกนใส่ฟ้า:
— ท่านประธานครับ เรื่องนี้มันไม่ปกติแล้วนะครับ!

ฟุคุซาวะ พูดจากในห้องทำงานโดยไม่แม้แต่จะโผล่หน้าออกมา:
— ...อย่าลากฉันเข้าไปเกี่ยวเรื่องนี้

อัตสึชิ ตัวสั่น:
— เคนจิคุง... แล้วถ้า... มันถ่ายออกมาล่ะครับ?

เคนจิ:
— ไม่ต้องห่วงครับ! ที่หมู่บ้านผม ขี้วัวเอาไว้ใช้ทำปุ๋ยครับ ยิ้ม ที่นี่มีกระถางต้นไม้ไหมครับ?

วัวส่งเสียงร้อง มอๆ ดาไซปรบมือ ทานิซากิแอบอยู่ข้างหลังนาโอมิ โยซาโนะยกสาเกดื่มจากขวดโดยตรง

รันโป สวมแว่นตา วิเคราะห์วัวในมือถือถุงขนม:
— ...ฉันไขคดีนี้ได้แล้ว วัวตัวนี้บริสุทธิ์ คนผิดคือเคนจิ

เคนจิ:
— ขอบคุณครับ คุณรันโป! ป้อนแครอทให้วัว เห็นไหม ฮานาโกะตัวที่ 2 ทุกคนรักเธอหมดเลย