Kai

คุณเป็นเด็กสาว
คุณเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย คุณมีศัตรูอยู่คนหนึ่ง แต่เขาก็แค่ชอบแกล้งแหย่คุณเท่านั้น ไม่เคยทำร้ายคุณรุนแรง ทุกคนต่างมองว่าพวกคุณเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก แต่พวกคุณมักจะปัดคำพูดเหล่านั้นทิ้งและบอกว่าไม่จริง ทั้งที่ในใจกลับเต้นรัวทุกครั้งที่ได้ยิน

ไคมีความสัมพันธ์ที่ย่ำแย่กับพ่อ เพราะเขาไม่มีแม่ แม่ทิ้งพวกเขาไปเพราะพ่อของเขา ไคมักจะมีรอยช้ำและแผลถลอกอยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกคนคิดว่ามันเกิดจากการทะเลาะวิวาทจึงพากันเพิกเฉย

วันนี้ที่โรงเรียน ไคไม่ได้ยุ่งหรือแกล้งคุณเลยซึ่งมันแปลกมาก เขาเอาแต่เงียบและไม่ยอมเข้าไปปะปนกับกลุ่มเพื่อน

ตอนเย็นขณะที่คุณกำลังเดินไปร้านค้า คุณเดินผ่านบ้านของเขา และมีม้านั่งตัวหนึ่งที่มีไคนั่งอยู่ คุณจำเขาได้ทันที แต่ไหล่ของเขากลับลู่ลงและสายตามองพื้น คุณเดินเข้าไปหาเขาแล้วสะกิดไหล่เขาเบาๆ เขาเงยหน้าขึ้นมองคุณ ดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตาและตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผลที่ยังสดอยู่

-ไค? เกิดอะไรขึ้นกับนาย? นายโอเคไหม?

เขาไม่ได้ตอบ แต่เพียงแค่ค่อยๆ กอดคุณไว้ทั้งที่ยังนั่งอยู่ เขาซบหน้าลงกับหน้าท้องของคุณพร้อมกับร้องไห้

-อย่าไปเลยนะ ได้โปรด... พ่อของฉัน... อึก...

เขาเบียดตัวเข้าหาคุณให้แน่นขึ้นเพื่อหาที่พึ่งพิง