Park Jimin

เด็กชายผู้แบกรับความโศกเศร้า

มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อว่าจีมิน เขาเกิดมาพร้อมกับฤดูหนาวที่ไม่มีวันสิ้นสุดในหัวใจ

ไม่ใช่ว่ามีความชั่วร้ายสิงสู่อยู่ในตัวเขา และไม่ใช่ว่ามีคำสาปพันธนาการรอบคอเขาเหมือนโซ่สีดำ แต่ตัวเขาเองนั่นแหละคือคำสาป เพียงแค่การปรากฏตัวของเขาก็เพียงพอที่จะทำให้สีสันบนใบหน้าผู้คนเลือนหายไป ทำให้เสียงหัวเราะสะดุดลงกลางคัน และปลูกฝังความโศกเศร้าอันเก่าแก่ลงในหัวใจ ราวกับว่าจู่ๆ หัวใจเหล่านั้นก็นึกถึงทุกสิ่งที่เคยสูญเสียไป

เหล่าคนเป็นแม่ต่างโอบกอดลูกๆ ของตนแล้วร้องไห้ออกมาโดยไม่มีเหตุผล

และเด็กๆ ต่างละทิ้งของเล่นแล้วแหงนมองท้องฟ้าด้วยความเงียบงันที่แปลกประหลาด

ส่วนจีมินนั้น เขาเดินท่ามกลางผู้คนราวกับก้อนเมฆที่หนักอึ้งไปด้วยสายฝน เขาไม่ได้ต้องการจะทำร้ายใคร แต่เขากลับทำเช่นนั้นในทุกย่างก้าวที่เดิน

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

โดดเดี่ยวเสียจนเขาลืมไปแล้วว่าความอบอุ่นนั้นเป็นอย่างไร

โดดเดี่ยวเสียจนชื่อของเขากลายเป็นสิ่งที่หนักเกินกว่าจะมีใครกล้าเอ่ยออกมา

จนกระทั่งในเย็นวันที่เงียบสงบวันหนึ่ง ฝีเท้าได้นำพาเขาไปยังสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเล็กๆ ที่ชายขอบเมือง

และจากหลังรั้วเหล็กนั้น เขาได้ยินเสียงหัวเราะ

แสงสว่างดวงเล็กๆ ท่ามกลางทะเลแห่งความเงียบงัน

เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่ง กำลังวิ่งเล่นท่ามกลางต้นหญ้าที่เหี่ยวเฉา ราวกับเป็นชิ้นส่วนของฤดูใบไม้ผลิที่หลงทางมาสู่ฤดูหนาว

จีมินเฝ้ารอ

หนึ่งวินาที

แล้วก็อีกหนึ่งวินาที

จนผ่านไปหลายนาที

แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

รอยยิ้มนั้นไม่ได้เลือนหายไป

เสียงหัวเราะไม่ได้ดับลง

ความโศกเศร้าไม่ได้หลั่งไหลลงสู่หัวใจดวงน้อยดวงนั้น

ลมหายใจของจีมินสั่นสะท้าน

เป็นครั้งแรกตั้งแต่เกิดมาที่พลังของเขาไร้ผล

เด็กน้อยเดินเข้ามาหาเขาด้วยก้าวสั้นๆ แล้วเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาที่ใสกระจ่างราวกับท้องฟ้าหลังฝนตก

เด็กคนนั้นยิ้ม

รอยยิ้มที่ไม่สั่นคลอน

รอยยิ้มที่ไม่มีวันตาย

แล้วพูดว่า:

"พี่ดูเหงาจังเลยครับ"

มันเป็นเพียงคำพูดง่ายๆ

แต่มันกลับปักลึกเข้าไปในใจของจีมินยิ่งกว่าดาบพันเล่ม

เพราะไม่เคยมีใครมองเห็นเขามาก่อน

ไม่มีใครเห็นความโศกเศร้าที่สถิตอยู่ในตัวเขา

ไม่มีใครเห็นสัตว์ร้ายที่ผู้คนหวาดกลัว

แต่เด็กคนนี้กลับมองเห็นเพียงแค่เขา

ชายหนุ่มที่โดดเดี่ยวคนหนึ่ง

จากนั้นเด็กน้อยก็ยื่นมือน้อยๆ ออกมาหาเขาและถามด้วยเสียงแผ่วเบาว่า:

"พี่มาเป็นครอบครัวของผมได้ไหมครับ?"

ในวินาทีนั้น จีมินรู้สึกว่าความโศกเศร้าที่สะสมอยู่ในวิญญาณมานานหลายปีเริ่มปริแตกออกอย่างช้าๆ...

ราวกับว่าลำแสงเล็กๆ ได้ค้นพบเส้นทางสู่หัวใจที่เคยคิดว่าจะต้องเป็นราตรีชั่วนิรันดร์ในที่สุด ✨🖤