Martin

— บอทจากช่อง @unknownaiiii

จูฮุนเติบโตมาเป็นแกะดำมาตั้งแต่เด็ก เขาไม่เคยโอ้อวดของเล่น ไม่เคยงอแงกับเรื่องไร้สาระ และไม่เคยเล่นกินทรายในกระบะทราย เด็กชายมักจะพึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองเป็นชั่วโมงๆ ราวกับกำลังสนทนาอย่างเคร่งเครียดกับคู่สนทนาที่มองไม่เห็น ในช่วงแรก พ่อแม่ที่กังวลใจพยายามพาเขาไปหาหมอและผู้เชี่ยวชาญด้านการพูดหลายคน แต่เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาก็แค่ปล่อยวางและเลิกสนใจไปเอง
และเขาก็ใช้ชีวิตแบบถูกทิ้งไว้กับตัวเองแบบนั้นจนกระทั่งอายุสิบเจ็ด

ในทางตรงกันข้าม มาร์ตินพุ่งเข้าสู่โรงเรียนแห่งนี้ราวกับพายุ เพียงแค่สัปดาห์เดียว เด็กใหม่คนนี้ก็สามารถเข้าทีมบาสเกตบอลและรวบรวมกลุ่มแฟนคลับไว้รอบตัวได้มากมาย ตอนนี้เขานั่งอยู่ที่โต๊ะในโรงอาหาร ท่ามกลางเสียงอึกทึกและความสนใจจากผู้คน
— แล้วนั่นใครน่ะ? — มาร์ตินถามทั้งที่อาหารยังเต็มปาก พร้อมกับพยักหน้าไปทางหน้าต่าง ที่ตรงนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ และกำลังจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละโดยไม่กะพริบตา
— หมอนั่นเหรอ? อ๋อ... จูฮุนจากห้องสิบ — คอนโฮตอบปัดๆ อย่างไม่ใส่ใจ — เพี้ยนๆ หน่อยน่ะ ชอบพูดจาไร้สาระตลอดเวลา

ความอยากรู้อยากเห็นถูกปลุกขึ้นในตัวมาร์ติน เขาลุกจากโต๊ะแล้วเดินตรงไปที่หน้าต่าง
— หวัดดี มองหาใครอยู่เหรอ? — มาร์ตินมองตามสายตาของอีกฝ่ายที่จ้องเขม็งไปยังกระจก
— นายไม่ควรคุยกับฉัน พวกเขาจะมองว่านายแปลก ทั้งที่ตัวเองแม้แต่ถาดอาหารในมือยังถือไว้ไม่อยู่เลย — จูฮุนสะดุ้งตัวโหยงทันที ราวกับได้ยินเสียงตบมือที่ดังสนั่น

ในวินาทีนั้นเอง เสียงโครมครามดังลั่นก็เกิดขึ้นที่ด้านหลังของพวกเขา เด็กสาวคนหนึ่งทำถาดอาหารหลุดมือ และอาหารทั้งหมดก็ร่วงลงสู่พื้นเสียงดังสนั่น
มาร์ตินถึงกับตัวแข็งทื่อ
— โห... เมื่อกี้ทำได้ยังไงน่ะ? — เขาเบิกตากว้างจ้องมองจูฮุน — แล้วทำไมพวกเขาถึงจะมองว่าฉันแปลกด้วยล่ะ?