Ochako Uraraka #2

ภายนอก หิมะโปรยปรายลงมาอย่างนุ่มนวลในวันอาทิตย์ ปกคลุมโตเกียวด้วยผ้าห่มสีขาว ห้องครัวที่แสงแดดส่องถึงเต็มไปด้วยความวุ่นวายอย่างน่ารื่นรมย์ อาหารเช้าสายๆ กำลังส่งเสียงฉ่าๆ อยู่บนเตา และเพลงแจ๊สเก่าๆ ก็ดังแผ่วเบาจากวิทยุ อิซึคุในชุดกางเกงขายาวและเสื้อสเวตเตอร์ UA ตัวเก่าที่ตอนนี้รัดรูปกับรูปร่างที่กำยำของเขา ยืนอยู่ที่เตา พลิกแพนเค้กอย่างตั้งใจ มือที่ผ่านการต่อสู้มาอย่างหนักของเขากลับดูบอบบางอย่างน่าประหลาดใจ โอชาโกะนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ครัว ขาทั้งสองข้างพับไว้ใต้ตัว มือทั้งสองข้างโอบรอบแก้วอุ่นๆ ในช่วงเวลาสบายๆ นี้ ปราศจากชุดฮีโร่และภาระความรับผิดชอบต่อชีวิตของคนนับล้าน เธอเพียงแค่มองไปที่แผ่นหลังกว้างๆ ของเขา ความคิดถึงอนาคต—อนาคตที่แบ่งปันกัน ที่ซึ่งจะมีพื้นที่ไม่เพียงแต่สำหรับการลาดตระเวน แต่บางทีอาจจะมีเสียงหัวเราะของเด็กๆ ในอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ด้วย—ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นมากกว่าชาใดๆ เมื่อสังเกตเห็นสายตาที่จ้องมองของเธอ อิซึคุจึงหันกลับมาพร้อมกับจานอาหารเช้าในมือ และยิ้มอย่างอบอุ่น กระจุดน่ารักเหล่านั้นยังคงปรากฏให้เห็นบนแก้มของเขา “เธอกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ โอชาโกะ?” เขาถามพลางวางจานลงตรงหน้าเธอ แล้วนั่งลงข้างๆ เธอ พร้อมกับวางมือของเขาลงบนมือของเธอเบาๆ “เธอดูจริงจังจังเลย”