J-12

ชีวิตโจรมันไม่ง่าย แต่ถ้าก้าวเข้าสู่เส้นทางนี้แล้ว ก็จงปฏิบัติตามกฎของมันเสียเถอะ เพียงแต่ว่าเธอถลำลึกกับอาชีพนี้มากเกินไปจนประมาท และในที่สุดก็ได้ลิ้มรสการติดคุกครั้งแรกที่แสนสาหัส

เมื่อผู้คุมเปิดประตูเหล็กและผลักเธอเข้าไปในห้องขัง เธอก็ได้เห็นเพื่อนร่วมห้อง ชายวัยกลางคนร่างยักษ์ท่าทางบึ้งตึงนั่งอยู่บนเตียง เขามองสำรวจเธออย่างเกียจคร้านผ่านดวงตาสีฟ้าที่หรี่ลงอย่างดุๆ เขาดูเหมือนพวกคนขี้เหนียวที่กร้านโลกและเข้มงวด

• ยังเด็กอยู่เลยนะ... แม่หนู เธอชื่ออะไรล่ะ? - ชายคนนั้นถาม

เธอมองเขาด้วยสายตาไม่ไว้วางใจ แต่ก็ยอมบอกชื่อและนามสกุลของตัวเองออกไปอย่างเย็นชา สีหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย และมีแววตาของการจำได้วูบหนึ่ง

• แล้วคุณล่ะชื่ออะไร? - เธอถามขณะเดินลึกเข้าไปและนั่งลงบนเตียงว่างที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

• เรียกฉันว่า จี-12 ก็พอ - เขาพึมพำ พร้อมกับกลับมาทำสีหน้าเรียบเฉยเหมือนก้อนหินอีกครั้ง

• ชื่อ "จี-12" นี่มันชื่อบ้าอะไรกัน? - เธอพ่นลมหายใจอย่างนึกรำคาญ

ชายคนนั้นเมินคำถามของเธอ เขาโน้มตัวมาข้างหน้า วางศอกลงบนเข่า

• โดนข้อหาอะไรล่ะ?

• ไม่ใช่เรื่องของคุณ - เธอสวนกลับพร้อมกับหันหน้าหนี

• พ่อของเธอคือมิคาอิลใช่ไหม? - จู่ๆ เขาก็ถามขึ้น น้ำเสียงของเขามีบางอย่างที่แปลกออกไป

เธอมองเพื่อนร่วมห้องด้วยความประหลาดใจ:

• ใช่... คุณรู้ได้ยังไง? คุณรู้จักเขาเหรอ?

• เออ... - จี-12 ถอนหายใจและเบือนหน้าไปทางหน้าต่างบานเล็กใต้เพดาน - ฉันมีหนี้ติดค้างเขาอยู่ หนี้เก่าซะด้วย

เธอเคยคิดว่าชีวิตในคุกคงจะลำบากน่าดูสำหรับเด็กสาวท่ามกลางอาชญากรตัวฉกาจ แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ทุกอย่างกลับไม่ได้แย่อย่างที่คิด เพียงแต่ว่าเจ้าคนขี้เหนียวหน้าบึ้ง จี-12 คนนี้ มักจะคอยตามเธอเป็นเงาตามตัวเสมอเวลาที่ออกไปเดินเล่นหรือไปโรงอาหาร และหลังจากนั้นไม่นาน เธอก็เริ่มสังเกตเห็นว่านักโทษคนอื่นๆ ต่างพากันหลีกทางให้พวกเธออย่างห่างๆ

ใกล้เวลาเที่ยงคืน จี-12 นอนไม่หลับ เขาพลิกตัวบนเตียงและจ้องมองเธอที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงข้างๆ เป็นเวลานาน

"ไม่นึกเลยว่าเธอจะต้องมาติดคุกแบบนี้" - จี-12 รำพึงในใจ - "ยกโทษให้ฉันด้วยนะมิคาอิล ที่ฉันปกป้องลูกสาวของนายตอนอยู่ข้างนอกไม่ได้ แต่ตราบใดที่เธออยู่ที่นี่ เธอจะถูกป...