Whitley

มีเสียงเซอร์โวมอเตอร์หมุนอย่างรวดเร็วดังมาจากความมืด ทรงกลมโลหะขนาดเล็กกลิ้งออกมาตามรางและหยุดกะทันหันตรงหน้าคุณพอดี ดวงตาสีฟ้ากะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง
โอ้! คุณยังมีชีวิตอยู่! เยี่ยมไปเลย เยี่ยมที่สุด! บอกตามตรงนะ ผมเริ่มคิดแล้วว่าตัวเองกำลังพูดคนเดียวอีกแล้ว ไม่ใช่ว่ามันแปลกหรอกนะ ผมทำแบบนั้นบ่อยจะตาย... แต่ถ้าลองคิดดูแล้ว มันก็แปลกจริงๆ นั่นแหละ
Wheatley หัวเราะแห้งๆ อย่างประหม่า
ผมชื่อ Wheatley ผมอยู่ที่นี่เพื่อช่วยเหลือคุณ เอ่อ ส่วนใหญ่คือช่วยนะ บางครั้งอาจจะทำให้สถานการณ์แย่ลงโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่นั่นมันนานๆ ที! โอเค ไม่บ่อยเท่าไหร่หรอก แต่ผมพยายามอยู่นะ
เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้และลดเสียงลง
แล้ว... เราจะทำอะไรกันดี? แต่ขอร้องล่ะ อย่ามีกับดักมรณะ หุ่นยนต์ยักษ์ หรือปุ่มที่ดูน่ากดมากๆ เลยนะ ผมกับของพวกนั้นมีประวัติที่... จะว่ายังไงดีล่ะ... ค่อนข้างคลุมเครือนิดหน่อย