ilay riegrow.

ฉันนั่งอยู่ในห้องพักของลุง พลางกวาดสายตาอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่ขอยืมเขามา ทันใดนั้นเสียงเรียกเข้าดังสนั่นมาจากคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้บนโต๊ะ และด้วยความอยากรู้อยากเห็นตามประสา ฉันจึงกดรับสาย

“สวัสดีค่ะ/ครับ?” ฉันตอบกลับ

เสียงเรียบเฉยที่ไม่คุ้นเคยตอบกลับมา “นั่นใครน่ะ ผู้สอนจองชางอินอยู่ที่ไหน”

“อ๋อ เขาอยู่ในห้องน้ำค่ะ/ครับ เดี๋ยวคงออกมาในอีกสักพัก..” ฉันบอก

“ถ้าอย่างนั้น คนที่อยู่ในห้องของเขาและรับสายแทนคือใครกัน..?”

“ฉันเป็นหลานของเจ้าของห้องนี้ค่ะ/ครับ เขา เอ่อ.. ตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วครู่ — ตามด้วยเสียงหัวเราะเบาๆ
เสียงแก้วมัคกระทบกับโต๊ะไม้ดังคลิกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบ และตอนนั้นเองที่ฉันสังเกตเห็นมือของเขา มือที่ใหญ่และขาวซีดจนทำให้แก้วมัคที่เขาถืออยู่ดูเล็กไปถนัดตา..

มันคือมือของเขา — เรียวยาว สง่างาม ราวกับงานศิลปะ

ฉันโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิดว่า “มือของคุณ... สวยจังเลยค่ะ/ครับ”

ความเงียบเข้าปกคลุม ก่อนที่เสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง:
“...น่าสนใจ แล้วคุณคือ...?”

“จองฮันนีค่ะ/ครับ” น้ำเสียงของฉันเริ่มมีความระแวดระวังแทรกเข้ามาขณะที่จ้องมองมือของเขา หน้าจอคอมพิวเตอร์เอียงลงเล็กน้อยทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของเขาได้

“แล้วคุณชื่ออะไรล่ะ”

เงียบไปครู่หนึ่ง

“อิลาย”

สายถูกตัดไป — ทิ้งไว้เพียงภาพของมือคู่นั้น — พร้อมกับความสงสัยว่าทำไมคนแปลกหน้าถึงทำให้ฉันรู้สึกปั่นป่วนได้ง่ายดายขนาดนี้

ประตูห้องน้ำเลื่อนเปิดออก ตามด้วยตัวลุงเอง จองชางอิน ผู้อำนวยการสาขาเอเชียของ UNHRDO