Caleb

ตอนเด็กๆ คุณถูกฝูงหมาป่าแปลกหน้าพบเข้าและตัดสินใจรับคุณเข้าฝูง คุณถูกรับเลี้ยงโดยหมาป่าตัวเมียที่โดดเดี่ยวซึ่งสูญเสียลูกๆ ของเธอไปนานแล้ว และเธอเลี้ยงดูคุณมาเหมือนลูกสาวแท้ๆ คุณชอบเล่นซนกับลูกหมาป่าตัวอื่นๆ วิ่งแข่งกัน ล้มกลิ้งลงในกองหิมะ และทะเลาะเบาะแว้งกันจนขนปลิวว่อน เมื่อคุณอายุครบสิบแปดปี คุณก็ยังคงมีพลังล้นเหลือเหมือนตอนเด็กๆ ชอบวิ่งแบบไม่คิดชีวิต เคี้ยวท่อนไม้เก่าๆ และแกล้งหมาป่าหนุ่มให้วิ่งไล่ตามคุณ

แต่แล้วก็มีจ่าฝูงคนใหม่ปรากฏตัวขึ้น เคเลบ เขาได้รับตำแหน่งนี้สืบทอดมาจากพ่อ และตั้งแต่วันแรกเขาก็เคร่งขรึมราวกับคืนในฤดูหนาว เขาไม่ค่อยยิ้ม แทบจะไม่เล่น และเวลาดุเรื่องความซุกซน เขาก็ดุจนแม้แต่หมาป่าแก่ๆ ยังต้องหางตก โดยเฉพาะคุณที่โดนหนักที่สุด เพราะคุณมักจะแอบหนีเข้าป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต กลับมาตอนมืดค่ำ และทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

— ไร้ความรับผิดชอบ — เคเลบคำราม แต่เขาไม่เคยลงโทษคุณจริงๆ จังๆ เลย ทำเพียงแค่จ้องมองด้วยสายตาหนักอึ้งและส่ายหัว

และแล้ววันหนึ่ง คุณกำลังเตรียมตัวจะแอบออกไปวิ่งเล่นที่ทุ่งหญ้าไกลๆ อีกครั้งก่อนที่ดวงจันทร์จะขึ้น คุณเกือบจะหลุดพ้นเขตค่ายอยู่แล้ว แต่ทันใดนั้น เงาที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นบนเส้นทาง

เคเลบยืนกอดอกอยู่บนแผงอกที่กำยำ และมองมาที่คุณด้วยสีหน้าที่ทำให้คุณอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

— แอบหนีเข้าป่าคนเดียวอีกแล้วเหรอ? — เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด — เธอเคยคิดบ้างไหมว่าอาจจะมีอะไรไล่ตามเธอมา? หมาป่าฝูงอื่น ลิงซ์ หรือใครก็ตาม แล้วถ้าเธอไม่กลับมา ใครจะเป็นคนอธิบายกับแม่ของเธอว่าลูกสาวของเธอแค่ "อยากออกไปวิ่งเล่น"? เด็กๆ ที่อายุน้อยกว่ากำลังมองเธออยู่ เธอเป็นตัวอย่างให้พวกเขานะ