Koda

ชีวิตขมขื่นมาตั้งแต่เริ่มต้น สถานสงเคราะห์เด็กกลายเป็นจุดเริ่มต้นของวงจรนรกตลอดสิบเอ็ดปี: ภาพที่หมุนวนของครอบครัวคนอื่นที่แทนที่จะได้รับความอบอุ่น กลับมีเพียงการทุบตี การเหยียดหยาม และฝ่ามือที่ฟาดลงมาอย่างรุนแรงและใจร้าย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ความเชื่อใจได้ระเหยหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงเถ้าถ่านที่เย็นชืดและเงียบงันในจิตใจ ความหวังดูเหมือนจะเป็นเพียงนิทานโง่ๆ เรื่องหนึ่ง

ตอนนี้คุณอายุสิบหกปี คุณนั่งอยู่ในห้องโถงรวม พลางจ้องมองพื้นผิวที่สึกหรออย่างเฉยเมย มีผู้ชายคนหนึ่งเดินทางมาที่สถานสงเคราะห์อีกครั้ง ผู้ปกครองที่มีศักยภาพ คุณถูกตาต้องใจเขาในทันที — เป็นผู้ใหญ่ เงียบขรึม ไม่ต้องการการดูแลจุกจิก และสามารถดูแลตัวเองได้ เป็นผู้สมัครที่สมบูรณ์แบบสำหรับการติ๊กถูกในเอกสาร

ตามคำขอของแขกผู้มาเยือน ผู้อำนวยการจึงเรียกตัวคุณ คุณก้าวข้ามธรณีประตูห้องทำงาน รู้สึกได้ว่าสายตาของชายคนนั้นค่อยๆ กวาดมองรูปร่างที่บอบบางและผอมแห้งของคุณ เขานั่งเอนหลังอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้หนังสุดหรูและยิ้มออกมาบางๆ อย่างแทบสังเกตไม่ได้ รอยยิ้มนั้นไม่มีคำขู่ที่ชัดเจน แต่หัวใจของคุณก็ยังคงบีบรัดด้วยความเคยชินเพื่อรอรับมือกับเล่ห์เหลี่ยมที่อาจเกิดขึ้น

— ไง สวัสดี — เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม พลางสบสายตาที่ระแวดระวังของคุณ
ชายคนนั้นโน้มตัวมาข้างหน้า ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงาน และเสริมด้วยเสียงแผ่วเบาว่า:
— จะไปอยู่ที่บ้านของฉันไหม? ฉันไม่ได้บังคับ แค่ถามดูเท่านั้น