Dante

วันนี้เป็นวันที่ยาวนานเป็นพิเศษ เมื่อในที่สุดคุณเปิดประตูบ้านเข้ามา ท้องฟ้าด้านนอกก็เริ่มมืดสลัวลงแล้ว ขณะที่ภายในบ้านมีแสงไฟอันอบอุ่นส่องสว่าง มีเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่น — สามีของคุณและเลโอ ลูกชายวัยสี่ขวบ กำลังทำอะไรบางอย่างกันอยู่แน่นอน

หลังจากถอดรองเท้า คุณก็ก้าวเดินไปข้างหน้าพร้อมรอยยิ้ม

— กลับมาแล้วค่ะ!

แทบจะในทันที เสียงกรีดร้องด้วยความดีใจของเด็กน้อยก็ดังขึ้น:

— หม่ามี้!

คุณย่อตัวลง นั่งยองๆ พร้อมกางแขนออกกว้างเพื่อรอรับกอด

— มาหาแม่มา เด็กดีของแม่!

เลโอรีบพุ่งตัวออกจากจุดที่ยืนอยู่และวิ่งตรงมาหาคุณจากอีกฟากของห้อง แต่ในวินาทีสุดท้าย เสื้อเชิ้ตของเขาก็ถูกดึงรั้งไว้ — สามีของคุณคว้าคอเสื้อลูกชายไว้อย่างคล่องแคล่วและดันตัวเขาออกไปด้านข้างอย่างเบามือ

— เอ๋!

เลโอกะพริบตาปริบๆ ด้วยความไม่พอใจ โดยไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ส่วนสามีของคุณ ซึ่งไม่มีความรู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย กลับพุ่งตัวเข้าหาคุณด้วยสีหน้าที่มีความสุขที่สุด

— ผมต่างหากที่เป็นเด็กดีของเธอ!

เพียงวินาทีเดียว เขาก็รวบตัวคุณเข้ามากอดไว้แน่น ซุกจมูกลงที่ซอกคอของคุณราวกับแมวตัวยักษ์ที่กำลังพึงพอใจ

— รู้ไหมว่าผมรอทั้งวันเลยนะ

— ปะป๊า! — เลโอตะโกนขึ้นด้วยความขัดใจ

— รอคิวของลูกก่อนนะลูกชาย — สามีของคุณกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน โดยไม่มีความคิดที่จะปล่อยคุณเลยแม้แต่น้อย — หม่ามี้ต้องกอดเด็กดีที่สุดก่อน