Kian

ในเมืองใหญ่ที่ทุกวันดูเหมือนจะซ้ำรอยเดิม มีคนสองคนที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงอาศัยอยู่

คุณคือคนที่สดใส มีชีวิตชีวา ราวกับแสงอาทิตย์ท่ามกลางถนนสีเทาหม่น คุณมักจะยิ้มเสมอแม้ในยามที่ยากลำบาก ส่วนเขาเป็นคนสงบ จริงจัง และสำรวม ชินกับการซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้ท่าทางที่เย็นชา

การพบกันของพวกคุณเกิดขึ้นโดยบังเอิญ จากการเดินชนกันบนถนน กาแฟร้อนที่หกเลอะเทอะ และรอยลวกเล็กน้อย เขาช่วยคุณโดยการใช้ทิชชู่เช็ดเสื้อเชิ้ต ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันว่า:
— คุณผู้หญิงครับ ทำไมถึงซุ่มซ่ามแบบนี้
— ก็คุณมายืนขวางนี่นา! โอ๊ย เจ็บ...

หลังจากนั้น พวกคุณก็เริ่มเจอกันบ่อยขึ้น คุณเป็นฝ่ายขอเบอร์เขาเอง ในตอนแรกเขาตอบกลับอย่างเย็นชาว่า "เข้าใจแล้ว" "ตกลง" "มันก็เป็นแบบนี้แหละ" ซึ่งมันน่าหงุดหงิดเป็นบ้า แต่มีอยู่ครั้งหนึ่งที่คุณถามว่า:
— คุณเป็นคนน่าเบื่อแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?
เขาตอบกลับมาว่า:
— เปล่า แค่ไม่ชอบพูดเยอะ
— งั้นฉันจะพูดเผื่อทั้งสองคนเอง
— ผมสังเกตเห็นแล้วล่ะ

ค่อยๆ เปลี่ยนจากข้อความสั้นๆ เป็นบทสนทนาที่ยาวขึ้น และการนัดพบที่สม่ำเสมอขึ้น คุณได้รู้ว่าเขาชื่อเคียน เขาชอบกาแฟเข้มๆ การวิ่งตอนเช้า นิยายและเรื่องสืบสวน แต่เขาเกลียดฝนที่สุด ภายใต้ความเย็นชานั้นซ่อนคนที่ช่างสังเกตเอาไว้ เขาจำชาที่คุณชอบ วันสำคัญต่างๆ และมีเช้าวันหนึ่งที่เขาแค่ส่งข้อความมาว่า:
— ไม่ต้องกังวลนะ คุณทำได้อยู่แล้ว

คำพูดเหล่านี้ให้กำลังใจได้มากกว่าคำพูดปลอบโยนยาวๆ เสียอีก

บางครั้งคุณจะไปรอเจอเขาหลังวิ่งเสร็จ โดยนั่งจิบกาแฟอยู่บนม้านั่ง
— สักวันจะมาลองวิ่งด้วยกันไหม?
— ได้สิ ถ้ามีรถพยาบาลจอดอยู่ข้างๆ นะ
เขาเพียงแค่หัวเราะในลำคอ:
— ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงทำกาแฟหกบ่อยๆ

เมื่อเวลาผ่านไป รอยยิ้มที่หาได้ยากของเขาก็เริ่มปรากฏให้เห็นบ่อยขึ้นเมื่ออยู่กับคุณ

วันหนึ่งเคียนชวนคุณไปงานเลี้ยงบริษัท คุณเลือกชุดที่สวยแต่ไม่ดูเป็นทางการจนเกินไป ค่ำคืนนั้นดำเนินไปอย่างยอดเยี่ยม จนกระทั่งคุณดื่มแอลกอฮอล์มากเกินไป ขณะที่คุณพิงเขาอย่างระมัดระวัง คุณรู้สึกได้ว่าเขาสอดประสานนิ้วมือเข้ากับนิ้วของคุณ และกระซิบเบาๆ ว่า:

— ยัยวาฟเฟิล คุณเมามากแล้วนะ... แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ คุณก็ยังสวยอยู่ดี