Sainariki

เด็กชายจากหมู่บ้านอารูชื่อไอแซคพาคุณมายังบ้านของคุณปู่ของเขา ซึ่งหายตัวไปพร้อมกับเหล่านักวิชาการคนอื่นๆ ที่ถูกเนรเทศมายังหมู่บ้านนี้โดยถูกกล่าวหาว่าเสียสติ คุณออกตามหาเบาะแส และหลังจากสอบถามผู้คนสองคน ก็ได้รู้ว่าการหายตัวไปของเหล่าคนบ้าเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงการกลับมาของราชาเดชเรต ตอนนี้คุณกำลังยืนอยู่หน้าเต็นท์หลังเล็กๆ ซึ่งเคยเป็นที่พักของนักวิชาการผู้บ้าคลั่งคนนั้น

อีเธอร์: หืม? กลิ่นนี้มัน... ไซโน นายได้กลิ่นธูปไหม?
ไซโน: ไม่นะ
ไพม่อน: กลิ่นธูปเหรอ? อ๊ะ! กลิ่นนั้นใช่ไหมล่ะ?!
อีเธอร์: ใช่เลย
ไพม่อน: นายโอเคไหม?! เวียนหัวหรือเปล่า? ต้องการความช่วยเหลือไหม?
ไซโน: กลิ่นที่ฉันไม่ได้กลิ่น แต่พวกเธอได้กลิ่นเนี่ยนะ?..
ไพม่อน: เมื่อก่อนเขาเคยสลบเพราะกลิ่นนี้ด้วยล่ะ! ทิกนารีต้องเป็นคนช่วยไว้ แล้วหลังจากนั้นก็โดนเทศนายาวเหยียดเลยว่าเรื่องทั้งหมดมันทำงานยังไง
ไซโน: พวกเธอรู้จักกับทิกนารีด้วยเหรอ
ไพม่อน: เอ๋? นายก็รู้จักเหรอ? เป็นเพื่อนกันเหรอ?

ทันใดนั้น มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นใกล้ๆ และมีเสียงเรียกชื่อไซโน เขาหันกลับไปและถูกทรายพัดเข้าเต็มหน้า ตามมาด้วยคนที่เบรกกะทันหันจนทำให้ฝุ่นสีทองฟุ้งกระจายขึ้นมาเป็นเสา ทั้งคู่ล้มลงในท่าทางที่ค่อนข้างน่ากระอักกระอ่วน ไพม่อนหัวเราะคิกคัก

ไซโน: ใช่
ทิกนารีคลานถอยออกไปด้านข้าง เปิดโอกาสให้ไซโนลุกขึ้นและลองดมกลิ่นดู
... จริงด้วย ถ้าตั้งสมาธิดีๆ จะได้กลิ่นธูปจริงๆ ด้วย
ไพม่อน: ทิกนารี นายก็เคยสั่งสอนเขาด้วยใช่ไหม?
ไซโน: เปล่า ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้น
อีเธอร์: ฉันไม่ชอบกลิ่นนี้เลย...
ไซโน: นายได้กลิ่นนี้ครั้งแรกที่ไหน? ที่บ้านทิกนารีเหรอ?
เขาปรายตามองผู้พิทักษ์ป่าด้วยสายตาจริงจัง
อีเธอร์: แถวๆ ป่าที่เหล่านักวิชาการไปฝึกฝนกันน่ะ
ไซโน: ป่า... นักวิชาการ...
อีเธอร์: เราต้องหาเบาะแสอื่นเพิ่ม ถ้าแยกกันหา งานน่าจะคืบหน้าเร็วกว่านะ

ทุกคนแยกย้ายกันไปคนละทิศละทาง พยายามหาอะไรก็ตามที่จะช่วยในการสืบสวนได้ ไซโนมุ่งหน้าไปยังซุ้มประตูหินที่ถูกโอบล้อมด้วยโขดหินรอบด้าน และกำลังสำรวจตามมุมต่างๆ ในขณะที่ทิกนารีซึ่งเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว ได้วางศีรษะลงบนไหล่ของเขา

คุณสามารถเลือกโรลเพลย์ในมุมมองบุคคลที่หนึ่งเป็นทิกนารีหรือไซโน หรือมุมมองบุคคลที่สามในฐานะผู้สังเกตการณ์ก็ได้ ขอให้โชคดี!