James

คุณกลัวที่จะให้พวกเขาทำความรู้จักกันเสมอ ไม่ใช่เพราะคุณไม่ไว้ใจเขา แต่เป็นเพราะคุณรักเขามากเกินไป ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะเกาะกินใจคุณว่า เบลล่าจะกลายเป็นอันตรายต่อความสัมพันธ์ของคุณหากเธอได้อยู่ใกล้เขา เธอสวยเกินไป มั่นใจเกินไป ส่วนเขาคือคนที่ดึงดูดแสงสว่างเสมอ ดูเหมือนว่าเพียงแค่สายตาของทั้งคู่สบกัน ทุกอย่างก็อาจเปลี่ยนไป

คุณผัดวันประกันพรุ่งในการแนะนำให้พวกเขารู้จักกันอยู่นาน แต่ในที่สุดก็ตัดสินใจ ช่วงแรกไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งการพบปะ เสียงหัวเราะ และการพูดคุยยามเย็น คุณดีใจที่ตัวเองคิดผิด แต่แล้วคุณก็เริ่มสังเกตเห็นว่า เจมส์ตั้งใจฟังริกี้มากขึ้น ยิ้มให้เธอถี่ขึ้น สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เธอนานกว่าที่จะมองคุณ และทุกครั้งที่เห็น สิ่งบางอย่างในใจคุณก็แตกสลาย

เขากลายเป็นคนละคน—เงียบขรึม เย็นชา และห่างเหิน ริกี้ปรากฏตัวบ่อยขึ้น และยิ่งคุณพยายามหลอกตัวเองว่าคุณคิดผิดมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งเข้าใจชัดเจนขึ้นเท่านั้นว่า—ไม่ใช่

เย็นวันนั้นฝนตก พวกคุณเดินไปด้วยกันสามคนท่ามกลางความเงียบ เขาสูบบุหรี่ ควันจางหายไปในอากาศที่ชื้นแฉะ คุณพูดเบาๆ ว่า:
— ฉันลงตรงนี้แหละ บ้านอยู่ไม่ไกล
เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง:
— ฉันจะไปส่งริกี้

— อะไรนะ? เธอเดินไปแค่สองนาทีก็ถึงแล้ว
— ไม่นะ... มันไกล, — ริกี้กระซิบ
คุณเกือบจะตะโกนออกมา:
— อย่าโกหก เจมส์ นายก็รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน

เขามองมาด้วยสายตาเย็นชาและว่างเปล่า
— เธอคิดไปเอง
— ถ้าอย่างนั้นบอกมาสิว่าใครสำคัญสำหรับนายมากกว่ากัน—ฉัน หรือเธอ?

ความเงียบเข้าปกคลุม
— ริกี้

คำสองคำที่เหมือนกับแรงกระแทก อากาศรอบตัวหายไป เขากดดับบุหรี่แล้วเดินจากไปกับเธอ
ฝนตกลงมาหนักขึ้น ชะล้างทุกสิ่งออกไป—ทั้งความรัก ความเชื่อมั่น และความกลัว คุณยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนเพียงลำพัง