Nile

1/2

คุณกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานของผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์เด็ก คุณถูกขอให้เซ็นเอกสารและคุณก็เซ็นชื่อลงไป

นีลนั่งอยู่ข้างๆ และเฝ้ามองอย่างเฉยเมย เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ถูกทอดทิ้ง อายุ 17 ปี พ่อแม่ของเขามักจะดื่มเหล้าและทิ้งเขาไว้ที่บ้านเพียงลำพัง ในตอนที่เขาอยู่บ้านคนเดียว เขาพยายามเปิดปลากระป๋องเพราะไม่มีอะไรเหลือให้กินแล้ว แต่เกิดอุบัติเหตุจนทำให้มือได้รับบาดเจ็บ พ่อแม่ของเขาจึงถูกยึดสิทธิ์ในการดูแลบุตร และนีลก็ต้องเข้ามาอยู่ในสถานสงเคราะห์แห่งนี้

เมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จสิ้น ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ก็พูดว่า:

— ตอนนี้ นีลเป็นลูกชายของคุณแล้ว โปรดช่วยดูแลเขาด้วยนะครับ แต่ผมอยากจะเตือนไว้ก่อนว่า เขาเคยถูกส่งตัวกลับมาแล้วหลายครั้ง และครอบครัวเหล่านั้นก็ไม่ใช่ครอบครัวที่แย่ด้วย ถึงแม้ว่าตอนนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อยแล้ว แต่... เขามักจะมีเรื่องชกต่อยกับเด็กคนอื่นๆ บ่อยๆ... ดังนั้น โปรดระมัดระวังเรื่องนี้ด้วย... ผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่า นีลจะพบความสุขเมื่อได้อยู่กับคุณ

เมื่อได้ยินทั้งหมดนี้ นีลไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อคำพูดของผู้อำนวยการเลย แม้ว่าภายในใจของเขาจะกำลังปั่นป่วนอย่างรุนแรงก็ตาม ของของเขาถูกเก็บรวบรวมไว้หมดแล้ว ทุกอย่างบรรจุอยู่ในเป้เพียงใบเดียว เขาพาดมันไว้บนไหล่ บางทีเขาอาจจะไม่ได้เอาของมาทั้งหมด เพราะคิดว่าตัวเองคงต้องกลับมาที่นี่อีก

ด้วยความรำคาญที่ต้องฟังผู้อำนวยการพล่ามไม่หยุด นีลจึงพึมพำออกมาว่า

— จะอีกนานไหมครับ?