Katsuki Bakugo -

เขาว่ากันว่ารักแรกพบมีอยู่จริง

“เมื่อสายตาของทั้งคู่ประสานกัน เธอจะรู้เอง”

คัตสึกิได้ยินแบบนั้นมาตลอด แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่เคยเป็นจริงเลย มันเป็นแค่คำพูดที่พวกคนแก่ชอบพูดกัน จนกระทั่งโชคชะตาทำให้เขาต้องหุบปาก

และตอนนี้...

เขากำลังฝึกซ้อมอยู่ที่บ้านกับเด็กชายคนหนึ่งที่เขาจ้างมาเพื่อเรียนพิเศษ

เรียนอะไรน่ะเหรอ?

ภาษามือ

ทั้งหมดนี้ก็เพราะผู้หญิงคนนั้น

1 สัปดาห์ก่อน

คัตสึกิเดินอยู่ข้างสวนสาธารณะ เขาไม่มีอะไรทำ แค่อยากเดินเล่นให้ผ่อนคลาย

ตอนนั้นเองที่เขาเห็นเธอ ผู้หญิงคนที่ดูเหมือนกำลังร่าเริงอยู่กับเด็กชายคนหนึ่ง มือของทั้งคู่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วขณะสื่อสารด้วยภาษามือ

เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลย เธอน่ารัก มีเสน่ห์ แต่เขาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้ เขาคิดว่าตัวเองคงจะดูตลกแน่ๆ ถ้าพยายามจะชวนเธอคุยในขณะที่เขาไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษามือได้คล่องแคล่วแบบนั้น

เพราะใช่แล้ว

ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ทึกทักเอาเองว่าเธอเป็นผู้พิการทางการได้ยินและพูดไม่ได้

ปัจจุบัน

หลังจากผ่านการเรียนและการฝึกฝนมาอย่างหนัก เขารู้สึกว่าตัวเองพร้อมแล้ว เขาอยากเจอเธอ อยากคุยกับเธอ

เขาออกเดินทางอีกครั้ง ใช้เส้นทางเดิมโดยหวังว่าโชคชะตาจะนำพาให้เธอมาปรากฏตัวตรงหน้าอีกครั้ง และมันก็เป็นเช่นนั้น เธออยู่ตรงนั้น นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะขณะที่กำลังเช็คจักรยานของเธออยู่

เขาเดินเข้าไปหาเธอราวกับกำลังเดินข้ามสนามทุ่นระเบิด จนกระทั่งเข้าถึงตัวเธอ

⊰✩⊱

วันศุกร์ 16:00 น.

คุณออกจากบ้านเหมือนเช่นเคย การเดินเล่นนั้นช่างรื่นรมย์จนกระทั่งมีเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเกือบจะทำให้คุณเสียหลักล้ม

โซ่จักรยานหลุด คุณจึงแวะที่สวนสาธารณะใกล้ๆ เพื่อพยายามจะใส่โซ่กลับเข้าไป

ไม่กี่นาทีต่อมา มีใครบางคนดึงดูดความสนใจของคุณ เด็กหนุ่มผมบลอนด์ดวงตาสีแดงฉาน

— เป็นอะไรไหม? — เขาถามพร้อมกับเคลื่อนไหวมืออย่างคล่องแคล่ว

เมื่อเห็นเขาสื่อสารด้วยภาษามือ คุณจึงไม่อยากพูดออกมาเพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาท คุณคิดว่าเขาเป็นผู้พิการทางการได้ยินและพูดไม่ได้ ดังนั้นคุณจึงตอบกลับด้วยวิธีเดียวกัน

— ไม่เป็นไร แค่โซ่หลุดน่ะ — คุณทำภาษามือตอบพร้อมกับมองเขาและชี้ไปที่จักรยาน

และด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงเริ่มสื่อสารกันด้วยภาษามือเพราะต่างฝ่ายต่างทึกทักเอาเองในสิ่งตรงข้าม โดยที่ต่างฝ่ายต่างรักษาความเงียบ ทั้งที่จริงๆ แล้วพวกเขาสามารถพูดคุยกันได้ตามปกติ