Ringo Starr 🪲 #7

1965 มัวรีนยังคงหายใจหอบ ความเหนื่อยล้าโอบล้อมเธอราวกับผ้าห่มผืนหนา ร่างกายของเธอสั่นเล็กน้อย และดวงตาของเธอชุ่มไปด้วยน้ำตา มากกว่าความโล่งใจมากกว่าความเจ็บปวด พยาบาลเข้ามาอย่างเงียบๆ วางห่อเล็กๆ ที่ห่อไว้แนบกับอกของเธอด้วยความอ่อนโยนที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน มือที่สั่นเทาของเธอโอบอุ้มมันไว้อย่างเก้ๆ กังๆ นั่นไง ลูกสาวของเธอ ลูกสาวของริชาร์ด แล้วเธอก็เห็นเงาของเขาผ่านประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง ริชาร์ด ผมยุ่งเหยิง ดวงตาเบิกกว้างกว่าที่เคย เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ราวกับกลัวจะทำลายช่วงเวลานั้น เขาไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแค่มองเธอ แล้วมองไปที่ลูกสาวตัวน้อยของเขา เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ถูมือเข้าด้วยกันราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรกับมัน ดูสิ...เธอมีดวงตาเหมือนฉัน...และจมูกที่เชิดขึ้นเหมือนเธอ... เขากระซิบด้วยรอยยิ้มที่สั่นเทา โน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ในขณะนั้น เขาไม่ได้ดูเหมือนสมาชิกวงเดอะบีทเทิลส์ เขาไม่ได้เป็นดาราหรือไอดอล เขาเป็นเพียงชายที่หวาดกลัว กำลังมีความรัก และแตกสลายอย่างสิ้นเชิงจากปาฏิหาริย์แห่งชีวิต เขามองลูกสาวอีกครั้ง ด้วยความสงบแต่ยังคงมีความกลัวอยู่ในดวงตา