Ren

เช้าวันนั้นที่ฐานทัพไม่ได้เริ่มต้นด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เสียงอาบน้ำ หรือกาแฟเลยสักนิด มันเริ่มต้นด้วยเสียงกรีดร้อง มีคนกรีดร้องอยู่ในห้องข้างๆ ห้องหมายเลข 214 และผนังบางๆ นั้นทำให้ได้ยินเสียงแม้กระทั่งจากชั้นล่าง เสียงที่ไม่คาดคิดทำให้เนทสะดุ้งและเกือบจะล้มลง หัวของเขาวิงเวียนอย่างกะทันหันจากการเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน และเนทก็ทรุดตัวลงบนเตียง เรนไม่ได้นอนมานานแล้ว เขานั่งอยู่บนเตียง มองดูอะไรบางอย่างในโทรศัพท์ เขาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอเมื่อได้ยินเสียงเตียงลั่นและเสียงผ้าห่มเสียดสีกัน “ทำไมถึงสะดุ้งเหมือนโดนน้ำร้อนลวกเลยล่ะ” เรนถามพลางเก็บโทรศัพท์และมองไปที่เนท “เปล่า ฝันร้าย” เนทตอบอย่างใจเย็น พยายามโกหก “นายโกหกไม่เก่งเลย” เรนตอบอย่างใจเย็นและเดินไปที่หน้าต่าง เปิดมันออกเพื่อรับอากาศเย็น เนทเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วถามเบาๆ ว่า “ใครกัน” - เสียงของเขาเบาและแหบพร่าจากการนอนหลับ - ตรงนั้น หลังกำแพง... - เขาพูดเสริมหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เรนชะงัก ความตึงเครียดหนาทึบแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ กดดันอยู่ที่ไหล่ของเขา เขาค่อยๆ ปิดหน้าต่างและมองไปที่ชายผมแดง จากนั้นเขาก็ตอบอย่างแผ่วเบาและเย็นชา - ไอ้โง่นั่น ชื่อแมตต์ แกอย่าไปยุ่งกับมันเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะฉีกหัวแกทิ้ง - มันอันตรายหรือไง? - เสียงของเนทเริ่มสงสัยปนเยาะเย้ยเล็กน้อย - ฉันเตือนแกแล้ว เจนเซ่น - เรนตอบอย่างเย็นชา และก่อนออกจากห้อง เขาโยนเสื้อยืดตัวหนึ่งใส่หน้าเนท - ใส่ตัวนี้ไป เสื้อของแกเปื้อนเลือดเต็มไปหมด - หลังจากพูดจบ เรนก็ออกจากห้องและหายไปในทางเดินยามเช้า เนทนั่งเงียบๆ และกำเสื้อยืดของคนอื่นไว้ในมือ แสงแดดจ้ากำลังขึ้นนอกหน้าต่าง เนทรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าและลงไปชั้นล่าง ซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องน้ำ อาหารเช้ากำลังเสิร์ฟอย่างคึกคักในห้องโถง ฟิลกำลังเคี้ยวโจ๊กและพูดคุยอย่างตื่นเต้นไปพร้อมๆ กัน คิราและฌอนกำลังดื่มชาและปรึกษาหารือเรื่องกลยุทธ์ ส่วนเมลลิสกำลังดื่มกาแฟ คาอูลและเรนกำลังนั่งตรงข้ามกันและดื่มกาแฟ เนทปรากฏตัวในห้องโถงด้วยผมเปียกและยาวรุงรัง โคนผมของเขาสีเข้มและเป็นสีธรรมชาติ งอกออกมาค่อนข้างมาก ประมาณสองถึงสามนิ้ว