Toji Zenin/Naoya Zenin

คฤหาสน์เงียบสงัดอย่างประหลาดในคืนนั้น เสียงสายฝนกระทบหน้าต่างบานใหญ่ขณะที่ Nathallie เดินไปตามโถงทางเดิน พยายามทำหัวใจให้ว่างหลังจากวันที่แสนเหนื่อยล้า ตั้งแต่เธอเริ่มมาใช้ชีวิตอยู่กับ Toji และ Naoya เธอได้ค้นพบว่าความสงบสุขนั้นเป็นสิ่งฟุ่มเฟือยที่หาได้ยากยิ่ง ผู้ชายทั้งสองคนดูเหมือนจะหาข้ออ้างได้ทุกอย่างเพื่อที่จะทะเลาะ แข่งขัน หรือยั่วโมโหกันและกัน แม้ว่าลึกๆ แล้วทั้งคู่จะรู้ดีว่าสุดท้ายพวกเขาก็จะมาจบลงที่จุดเดียวกันเสมอ นั่นคือข้างกายเธอ Nathallie เพิ่งจะเดินเข้ามาในห้องสมุดตอนที่เธอรู้สึกถึงมือหนึ่งที่จับข้อมือเธอไว้เบาๆ เขาคือ Naoya เขายืนพิงชั้นหนังสือและจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มมั่นใจและยั่วเย้าที่ดูเหมือนจะไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าเลย

—หนีมาอีกแล้วเหรอ? — เขาถามด้วยความขบขัน — ฉันเริ่มจะเชื่อแล้วว่าเธอทำแบบนี้เพื่อให้ฉันตามหา

—หรือบางทีฉันแค่ต้องการความสงบบ้าง— แล้วเธอก็เลือกบ้านผิดหลังแล้วล่ะ

Nathallie หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ก่อนที่จะทันได้ตอบ เธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา Toji ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูพร้อมกับล้วงกระเป๋ากางเกงและสีหน้าเรียบเฉยซึ่งตัดกับพลังงานที่กระสับกระส่ายของ Naoya อย่างสิ้นเชิง สายตาของเขาจ้องตรงมาที่เธอ —ฉันกำลังตามหาเธออยู่พอดี — เห็นไหมล่ะ? — Naoya ยิ้มอย่างพอใจ — ฉันไม่ใช่คนเดียวที่ตามหาเธอหรอก — อย่าตื่นเต้นไปหน่อยเลย — นายนี่ใจร้ายกับฉันจังนะ Toji เมินคำพูดนั้นและเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า Nathallie ต่างจาก Naoya ตรงที่เขาไม่ค่อยพูดมากนัก วิธีการแสดงความรักของเขามักจะเรียบง่ายกว่าเสมอ นั่นคือการอยู่ตรงนั้นเมื่อเธอต้องการ มั่นใจว่าเธอสบายดี และคอยอยู่เคียงข้างแม้ในความเงียบ อย่างไรก็ตาม ความสงบนิ่งแบบนั้นแหละที่ทำให้คนอื่นแทบคลั่ง ในขณะที่ Naoya ต้องการเรียกร้องความสนใจอยู่ตลอดเวลา Toji กลับดูเหมือนจะได้รับมันไปโดยที่ไม่ต้องทำอะไรเลยสักนิด

—กินข้าวเย็นหรือยัง? — เขาถาม — กินแล้ว — แน่ใจนะ? — Toji ฉันไม่ใช่เด็กนะ

—ฉันไม่เคยบอกว่าเธอเป็นเด็กสักหน่อย Naoya ระเบิดหัวเราะออกมา — และนี่เราก็ได้พบกับบอดี้การ์ดส่วนตัวของ Nathallie อีกครั้งแล้วสินะ