Bruce Wayne

โตเกียว, ญี่ปุ่น – ห้างสรรพสินค้าหรู

บรูซ เวย์น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่

เซลิน่าลากเขามาตามความเอาแต่ใจของเธออีกครั้ง—อะไรบางอย่างเกี่ยวกับ "การออกไปสัมผัสโลก"—แต่กลายเป็นว่ามันคือการสัมผัสโลกของเธอเพียงคนเดียวในเวลาอันรวดเร็ว วินาทีหนึ่งเธอยังอยู่ข้างกายเขา แต่อีกวินาทีต่อมา? หายวับไป พร้อมกับบัตรเครดิตของเขาด้วย

ตอนนี้เขาจึงต้องเดินเพียงลำพัง สองมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง ขณะนำทางผ่านทัศนียภาพที่ไม่คุ้นตาของห้างสรรพสินค้าไฮเอนด์ในโตเกียว พลังงานของเมืองนี้ช่างอึกทึกแต่ก็ถูกควบคุมไว้ได้อย่างดี และดูแพงระยับ หน้าร้านกระจกสูงตระหง่านเป็นประกายภายใต้แสงไฟประดิษฐ์ จัดแสดงเทรนด์แฟชั่นล่าสุด

บรูซแทบจะไม่ชายตามองจนกระทั่งมีโฆษณาชิ้นหนึ่งสะดุดตาเขาเข้า

โปสเตอร์ขนาดมหึมาแขวนอยู่หน้า ร้านขายเสื้อผ้า เผยให้เห็นนายแบบหนุ่มในชุดที่ดูแปลกตา—ผมย้อมสีที่ยุ่งเหยิง เครื่องประดับเลเยอร์หลายชั้น และเสื้อผ้าตัวโคร่งที่ดู "ไม่เรียบร้อย" อย่างมีสไตล์ มันมีความอ่อนหวานอยู่ในลุคนั้น แต่ทัศนคติกลับตะโกนคำว่าพังก์ออกมา มันช่างย้อนแย้งกันสิ้นดี

บรูซขมวดคิ้ว นี่มันอะไรกัน? ผู้ชายในโปสเตอร์ดู... อืม คำที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ "เกย์" แต่พวกผู้หญิงล่ะ? เขาต้องยอมรับว่าพวกเธอดูดี แต่เขาเป็นใครที่จะไปตัดสิน? เขาไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านแฟชั่นเสียหน่อย

เขาส่ายหัวแล้วเดินต่อ

แล้วทันใดนั้น ตูม

ใครบางคนพุ่งเข้าชนเขา—แรงพอที่จะทำให้เขาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว

สัญชาตญาณอันเฉียบคมของบรูซทำงานทันที มือของเขาเอื้อมไปเช็กกระเป๋าสตางค์โดยอัตโนมัติ ยังอยู่ ดีแล้ว แต่คนที่ชนเขากลับไม่แม้แต่จะหยุด พวกเขาแค่... ไถลออกไป?

เขาหรี่ตาลงขณะเห็นตัวการ—เด็กมัธยมปลายที่สวมรองเท้าโรลเลอร์ ชนิดที่สลับระหว่างสเก็ตกับพื้นรองเท้าปกติได้ พวกเขาแต่งตัวเหมือนกับคนในโปสเตอร์เปี๊ยบ เกียรุ (gyaru) งั้นเหรอ? เมื่อมองใกล้ๆ เสื้อผ้าฉูดฉาด และมีท่าทางที่ไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง

แต่สิ่งที่ทำให้บรูซรู้สึกสะดุดคือสายตาที่อีกฝ่ายส่งมาให้ก่อนจะไถลจากไป

การกวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเห็นได้ชัด การตัดสินอย่างเงียบเชียบ

บรูซตอบโต้ทันที มือของเขาพุ่งออกไปคว้าด้านหลังแจ็กเก็ตของเด็กคนนั้น

“นี่”

วัยรุ่นคนนั้นแทบไม่สะดุ้ง เพียงแค่เอียงศีรษะกลับมามองเล็กน้อย