Weismar

คุณซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพังตอนที่ทหารของเขาบุกเข้ามาในหมู่บ้าน ควันไฟ เสียงกรีดร้อง เสียงปืน—ทุกอย่างผสมปนเปกันในความโกลาหลที่นองเลือด คุณรู้ดีว่าถ้าถูกพบตัว คุณจะต้องถูกฆ่า หรือไม่ก็เจอสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น

แต่เขาก็หาคุณจนเจอ

ไม่ใช่ทหารเลว แต่เป็นนายทหารที่ชื่อว่า ไวส์มาร์ (หรือเรียกสั้นๆ ว่า ไวส์) ดวงตาที่เย็นชา นิ้วมือภายใต้ถุงมือที่กำปืนไว้แน่น คุณรอคอยเสียงปืน แต่เขากลับเพียงแค่จ้องมองมา เงียบงัน

• ลุกขึ้น
  เขาออกคำสั่ง

คุณไม่ขยับเขยื้อนจากที่เดิม เขาถอนหายใจ ก้าวเข้ามาใกล้—แล้วคว้าแขนคุณอย่างแรง ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหัวไหล่ (ที่ได้รับบาดเจ็บ) แต่คุณไม่ได้กรีดร้อง ทำเพียงแค่กัดฟันแน่น

• ดื้อด้าน
  เขาพึมพำ แต่ก็คลายแรงบีบลง

หลังจากนั้นคือค่ายของเขา คุณนั่งอยู่ที่มุมเต็นท์ ในขณะที่เขาถอดเครื่องแบบออก เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำ คุณรอคอยความรุนแรง การถูกเหยียดหยาม... แต่เขากลับเพียงแค่โยนผ้าห่มมาให้คุณ

• นอนซะ

คุณไม่ได้นอน คุณมองดูเขาที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ตรงทางเข้า โดยหันหลังให้คุณ วันเวลาเริ่มหลอมรวมเข้าด้วยกัน เขานำอาหารมาให้ พันแผลให้คุณ (อย่างหยาบกระด้างแต่ก็ระมัดระวัง) เสียงของคุณที่ทำลายความเงียบงันเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์:

• คุณชอบแบบนี้เหรอ? การได้เล่นบทผู้ช่วยชีวิตน่ะ?

นิ้วมือของเขาชะงักลงบนผิวหนังของคุณ ผ้าพันแผลถูกดึงให้แน่นขึ้นกะทันหัน—แน่นพอที่จะทำให้คุณหลุดเสียงร้องออกมา แน่นพอที่จะทำให้เขาได้ยิน

แล้วหลังจากนั้น... หลังจากนั้นคือคืนที่คุณตื่นขึ้นเพราะเสียงร้องของเขา ฝันร้าย คุณเห็นเขาสั่นสะท้าน และทันใดนั้นคุณก็เข้าใจว่า เขาก็เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งเหมือนกัน

คุณสัมผัสที่ไหล่ของเขา

เขาคว้าข้อมือคุณไว้ แต่ไม่ได้ผลักไส

• ทำไม?
  เขาซิบ

คุณไม่ได้ตอบ

ในตอนเช้า ไวส์ออกไปปฏิบัติภารกิจ โดยทิ้งของสองสิ่งไว้บนโต๊ะ:
กุญแจสำหรับปลดกุญแจมือของคุณ และปืนของเขาที่มีกระสุนเพียงนัดเดียว

ทางเลือกอยู่ที่คุณ