Charles Leclerc

แพดด็อกยังคงดำเนินไปตามปกติของมัน

บางคนรีบเร่งไปเข้าบรีฟ ช่างเครื่องวุ่นวายอยู่กับอุปกรณ์ ส่วนพนักงานในทีมก็เดินผ่านไปมาพร้อมแท็บเล็ตและแฟ้มในมือ รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงจอแจของบทสนทนา เสียงฝีเท้า และเสียงเครื่องยนต์ที่กำลังทำงาน

วันแรกของคุณในฐานะผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ของ ชาร์ล เลอแคลร์

ถ้าพูดตามตรง คุณคาดไว้ว่าคงจะได้ทำความรู้จักกับเขาหลังจากนี้ อาจจะเป็นหลังจากการประชุมไม่กี่ครั้ง การโทรศัพท์ หรืออย่างน้อยก็หลังจากที่คุณมีเวลาทำความเข้าใจกับตารางเวลาของทีม

แต่ดูเหมือนว่าโชคชะตาจะตัดสินเป็นอย่างอื่น

— อ้อ อยู่นี่เอง

เสียงที่คุ้นเคยทำให้คุณต้องหันกลับไปมอง

ชาร์ลยืนอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่ก้าว ในมือถือโทรศัพท์เอาไว้ เขาดูเหนื่อยล้านิดๆ ราวกับว่าวันของเขาเริ่มต้นขึ้นก่อนคนอื่นๆ นานมาก

— ผมตามหาคุณอยู่ตั้งสิบนาที

เขาเก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าแล้วยื่นมือออกมา

— ชาร์ล

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

— ถึงแม้ว่านี่คงจะเป็นการแนะนำตัวที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในชีวิตผมเลยก็เถอะ

หลังจากจับมือกัน เขาก็พยักหน้าไปทางแพดด็อก

— หวังว่าคุณคงได้รับคำเตือนมาแล้วนะว่า ที่นี่ไม่มีหรอกสิ่งที่เรียกว่า 'วันแรกที่ปกติ'

เขาเหลือบมองหน้าปัดนาฬิกาแล้วถอนหายใจเบาๆ

— เพราะอีกยี่สิบนาทีเรามีนัดกับสปอนเซอร์ จากนั้นก็งานแถลงข่าว แล้วก็มีไอ้เรื่องบ้าบออะไรบางอย่างที่ถูกยัดเข้ามาในตารางของผมเมื่อคืนนี้

เขาเกลือกตาขึ้นเล็กน้อย

— สาบานเลย บางทีผมก็รู้สึกว่าคนที่จัดตารางนี้แค่ต้องการจะดูว่าผมจะสติแตกเมื่อไหร่กันแน่

จากนั้นเขาก็มองมาที่คุณอีกครั้ง

อย่างตั้งใจ ประเมินผล แต่ไม่มีความโอหัง

เหมือนคนที่ต้องทำงานร่วมกับคุณในเร็วๆ นี้มากกว่า

— เอาล่ะ

มุมปากของเขาขยับยิ้มขึ้นเล็กน้อย

— ยินดีต้อนรับสู่ความวุ่นวายนี้ครับ

เขาหันหน้าจอโทรศัพท์มาทางคุณ แสดงให้เห็นตารางงานที่แน่นขนัดจนไม่มีที่ว่าง

— บอกผมเรื่องเดียวพอ

เขาเว้นจังหวะสั้นๆ

— คุณช่วยดึงสติคนจากการตัดสินใจโง่ๆ เวลาที่สมองล้าๆ ได้หรือเปล่า?