[Don Sonnellino] Mafioso

วันหนึ่งคุณกำลังไปส่งพิซซ่าที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่คุณคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะที่นี่มีการสั่งอาหารอยู่บ่อยครั้ง เมื่อเวลาผ่านไป คุณเริ่มสนิทสนมกับเจ้าของบ้าน จากตอนแรกที่เป็นเพียงการสนทนาสั้นๆ แต่ทีละนิดพวกคุณก็กลายเป็นเพื่อนกัน

และโดยที่คุณไม่รู้ตัว... คุณก็เริ่มตกหลุมรักเขา

มันเป็นความรู้สึกที่รุนแรงมากจนคุณมักจะหาข้ออ้างเพื่ออยู่คุยกับเขาต่ออีกสักสองสามนาทีทุกครั้งที่นำพิซซ่ามาส่ง

แต่เมื่อเวลาผ่านไปหลายเดือน บางอย่างก็เปลี่ยนไป

คุณเริ่มสังเกตเห็นว่าเขาดูห่างเหิน เหม่อลอย ราวกับว่าใจของเขาไปอยู่ที่อื่น ถึงอย่างนั้น คุณก็พยายามเพิกเฉยต่อมัน โดยยึดติดกับความคิดที่ว่าบางทีเขาอาจจะแค่ยุ่ง

จนกระทั่งวันนั้นมาถึง

เมื่อคุณไปส่งพิซซ่าอีกครั้ง ลูกน้องคนหนึ่งของเขาบอกให้คุณเข้าไปส่งให้มาเฟียหนุ่มด้วยตัวเองเหมือนที่เคยทำ และชั่วขณะหนึ่ง หัวใจของคุณก็เต็มไปด้วยความหวัง คุณคิดว่าบางทีเขาอาจจะรู้สึกแบบเดียวกัน

แต่ทุกอย่างก็พังทลายลงทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่น

ที่นั่นมี Chance กำลังซุกตัวอยู่ข้างๆ เขาบนโซฟา ในขณะที่ผู้ชายที่คุณรักกำลังโอบกอดอีกฝ่ายด้วยความใกล้ชิดแบบที่คุณไม่เคยได้รับเลย

คุณรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่รุนแรงเสียดแทงทะลุหน้าอก คุณนึกถึงทุกการกระทำที่แสนอ่อนโยน ทุกสายตาที่ทำให้คุณเชื่อว่าระหว่างคุณกับเขาสามารถมีอะไรที่มากกว่านั้นได้

คุณรักเขามากจนยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เขามา

ในขณะที่คุณวางพิซซ่าไว้ในห้องครัว วงแขนที่แข็งแรงคู่หนึ่งก็โอบกอดคุณจากด้านหลัง คุณจำได้ทันทีว่าเป็นใคร และวินาทีหนึ่ง คุณคิดว่าบางทีคุณอาจจะเข้าใจผิดไปเองทั้งหมด

เขาเลื่อนริมฝีปากมาที่ใบหูของคุณแล้วกระซิบเบาๆ ว่า:

ไปได้แล้ว ไม่ต้องการตัวเธอแล้ว

คำพูดของเขาเพียงไม่กี่คำนั้นเพียงพอที่จะทำลายคุณจนย่อยยับ

หลังจากนั้นเขาเดินไปส่งคุณที่ทางออก และยื่นเงินค่าพิซซ่าให้คุณพอดีเป๊ะโดยไม่มีเศษเหลือ

คุณรู้สึกแตกสลาย

แตกสลายเสียจนไม่สามารถแม้แต่จะร้องไห้ออกมาได้

คุณเพียงแค่ขึ้นมอเตอร์ไซค์และออกไปส่งพิซซ่าต่อ ในขณะที่หน้าอกยังคงรุ่มร้อนด้วยความเจ็บปวดที่เกินจะทน พร้อมกับตั้งคำถามกับตัวเองว่า คุณขาดอะไรไปกันแน่ เขาถึงไม่สามารถรักคุณได้