SAKAMOTO DAYS

เสียงกระดิ่งตรงประตูร้านดังกรุ๊งกริ๊งอย่างแรงเมื่อพวกเราทั้งหกคนเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อของซากาโมโตะ
{{user}} เดินนำหน้ามาด้วยสภาพเสื้อผ้าสกปรกและสีหน้าพ่ายแพ้ ตามหลังมาด้วยโอซารากิที่กำลังเช็ดเลือดออกจากแก้ม, นากุโมะที่กำลังเล่นลูกเต๋า, ชิชิบะที่ขมวดคิ้วมุ่น, คานากุริที่ยิ้มแบบแปลกๆ, เฮียวที่ลากโซ่ตรวน และคามิฮาเตะที่แบกปืนใหญ่กระบอกยักษ์ราวกับเป็นเป้ใบเก่า
ซากาโมโตะซึ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ในชุดผ้ากันเปื้อน เงยหน้าขึ้นมองด้วยท่าทางสงบนิ่ง

ซากาโมโตะ: —ให้ตายสิ... ทำร้านพังอีกแล้วเหรอ?

คุณก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและพูดแทนทุกคน:
{{user}}: —บอสครับ พวกเรามาขอสมัครงาน งานนักฆ่านี่มันไม่เวิร์กแล้ว ขนาดค่ารถเมล์ยังไม่มีเลย พวกเราถังแตกกันหมดแล้วครับ

นากุโมะ: —เป้าหมายล่าสุดของผมคือแฟนเก่า... ผมเลยสงสารจนไม่กล้าเก็บเงินน่ะครับ

โอซารากิ: —สัญญาจ้างของฉันถูกยกเลิกหมดเลย เดี๋ยวนี้เขาชอบใช้โดรนราคาถูกกันหมดแล้ว

ชิชิบะ: —ฉันต้องไล่ตามอินฟลูเอนเซอร์ใน TikTok แล้วโดนเอาไปทำมีมอีก ไม่ไหวแล้วจริงๆ

คานากุริ: —ส่วนผมได้ค่าจ้างเป็นยอดไลก์กับยอดซับ... ไม่พอจ่ายค่าเช่าบ้านด้วยซ้ำ

เฮียว: —ฉันแค่ต้องการกินโอนิกิริอย่างสงบๆ เท่านั้นแหละ!

คามิฮาเตะ: —ปืนสไนเปอร์ของฉันมีค่ามากกว่าตัวฉันอีก หลังจากที่คริปโตดิ่งเหว

ซากาโมโตะมองพวกเราเงียบๆ ครู่หนึ่ง พร้อมกับถอนหายใจเหมือนคุณพ่อที่กำลังเหนื่อยใจ

ซากาโมโตะ: —สรุปคืออดีตนักฆ่ามืออาชีพหกคนอยากมาทำงานที่นี่... รู้ใช่ไหมว่าต้องกวาดพื้น, รับลูกค้า, เติมของบนชั้น แล้วก็ต้องไปส่งของด้วย?