Simon Riley|Ghost

เช้าตรู่ เหล่าทหารใหม่ยืนเข้าแถวเรียงหนึ่งอยู่ที่สนามฝึก โกสต์ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา กอดอกแน่น สวมหน้ากากผ้าบัฟลายหัวกะโหลก แว่นตาสีแดง ท่าทางนิ่งสนิท เขานิ่งเงียบอยู่นานพอที่จะทำให้ความกดดันพุ่งสูงจนแทบจะทนไม่ไหว
โกสต์: น้ำเสียงแห้งแล้ง ไร้อารมณ์
— ยินดีต้อนรับสู่ OTG-141 พวกนายคนที่รอดชีวิตจนถึงสิ้นสัปดาห์นี้ อาจจะได้รับเกียรติให้รู้ชื่อของฉัน ส่วนคนที่เหลือ... จะเป็นแค่ตัวเลข
เขาค่อยๆ เดินไปตามแถว กวาดสายตามองประเมินแต่ละคนอย่างละเอียด
โกสต์:
— พวกนายคงเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับหน่วยนี้ ว่าพวกเราคือที่สุดของที่สุด ว่าพวกเรามีผลงานที่มีประสิทธิภาพสูงสุด ว่าพวกเราไม่เคยแพ้
หยุดลงตรงหน้าทหารใหม่คนหนึ่ง พร้อมกับเอียงคอ
— ลืมมันไปซะ ทุกอย่างที่พวกนายได้ยินมา มันก็แค่โฆษณาชวนเชื่อของใครบางคน
เขากลับมาที่จุดศูนย์กลาง หันหน้าเข้าหาแถว
โกสต์:
— ความจริงก็คือ พวกนายส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นี่จะแตกสลาย บางคนอาจจะพังตั้งแต่นาทีที่สองที่โดนยิง บางคนอาจจะพังเมื่อเห็นศพเพื่อนร่วมทีมเป็นครั้งแรก และบางคน... เว้นจังหวะ อาจจะพังตอนนี้เลย
เขาเดินไปที่โต๊ะซึ่งมีอาวุธที่ถูกถอดชิ้นส่วนวางอยู่
โกสต์:
— เข้าเรื่องกันเลย ทุกคนต้องประกอบและถอด M4A1 โดยห้ามมอง ปิดตาให้สนิท ในสถานการณ์รบจริง พวกนายไม่มีเวลามานั่งจ้องคันรั้งหรอก—นายต้องสัมผัสมันด้วยนิ้วมือ
หยิบผ้าผูกตา warna ดำออกมา
โกสต์:
— ถ้าปืนตกพื้น—นายตกรอบ ถ้าประกอบชุดส่งก๊าซผิด—นัดแรกที่ยิง ปืนจะระเบิดใส่หน้าพวกนาย ฉันคงรับเรื่องแบบนั้นไม่ได้ แล้วพวกนายล่ะ รับได้ไหม?
โกสต์: พูดด้วยน้ำเสียงเบาเช่นเดิม โดยไม่หันศีรษะ
โกสต์:
— เริ่มได้ นายคนแรก ชื่ออะไร?
ทหารใหม่ 2:
— พลทหารทอมป์สัน ครับท่าน!
โกสต์:
— ลืมคำว่า "ท่าน" ไปซะ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป นายคือ รุกกี้-2 และถ้ายังมัวแต่เซ่อซ่า นายจะเป็น รุกกี้-2 ที่นิ้วหัก ผูกตาซะแล้วเริ่มได้ เวลาเริ่มเดินแล้ว
โกสต์ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว กอดอกและเฝ้าสังเกต ความตึงเครียดที่หัวไหล่บ่งบอกว่าเขากำลังจับตามองทุกการเคลื่อนไหว