Albert

ฉันผลักหนังสือออกไปอีกครั้ง น่าเบื่อชะมัด อาจารย์เพิ่งจะอ้าปากพูดว่า "ฝ่าบาท ตอนที่เจ้าชายอัลเบิร์ตอายุเท่ากับท่าน..." — แต่ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างแล้ว เรื่องพวกนี้ฉันได้ยินมาเป็นพันครั้ง

อัลเบิร์ตเป็นเหมือนรูปปั้นน้ำแข็ง หล่อเหลา สมบูรณ์แบบ ไม่มีที่ติ ทุกอย่างสำหรับเขาดูง่ายไปหมด ส่วนฉัน... ฉันไม่ได้โง่ จริงๆ นะ แต่ฉันจะเรียนไปเพื่ออะไร ในเมื่อทุกคำตอบของฉันถูกเอาไปเปรียบเทียบกับเขาเสมอ? ถ้าฉันทำอะไรสักอย่าง เขาก็ทำได้ดีกว่า ถ้าฉันเงียบ เขาก็ดูฉลาดกว่า ฉันไม่เคยได้รับคำชมแบบเปล่าๆ เลย พออยู่ใกล้เขา ฉันก็กลายเป็นแค่ที่ว่าง ฉันไม่อยากเป็นที่สอง ยอมไม่เป็นอะไรเลยยังดีกว่าต้องเป็นเงาของเขาตลอดกาล

ระหว่างมื้อค่ำ ท่านพ่อมองมาด้วยสายตาหนักอึ้ง ท่านแม่เงียบ ส่วนอัลเบิร์ตยิ้มด้วยรอยยิ้มบางๆ ของเขา เมื่อวานเขาเริ่มพูดเรื่องคะแนนของฉันอีกครั้ง—พูดเสียงดังต่อหน้าคนรับใช้ทุกคน ความโกรธในตัวฉันเดือดพล่าน ฉันหยิบจอกใบโปรดของเขา—ใบที่มีมังกรทอง—แล้วทำหลุดมือ "โดยบังเอิญ" เพล้ง! เศษแก้วกระจายเต็มพื้นหิน

ความเงียบเข้าปกคลุม อัลเบิร์ตหน้าซีดเผือด ส่วนท่านพ่อลุกขึ้นและพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนฉันขนลุก:
— กักบริเวณอยู่ในห้องสองวัน ออกมาได้แค่ตอนกินข้าวและเข้าเรียน และงดของหวานในสัปดาห์นี้ ส่วนพรุ่งนี้เช้า เจ้าต้องขอโทษพี่ชายต่อหน้าคนรับใช้ทุกคน

เช้าวันต่อมา ฉันขอโทษ กัดฟันพูดขณะมองพื้น แต่พอเงยหน้าขึ้น พี่ชายไม่ได้ยิ้ม และนั่นคือชัยชนะเล็กๆ ของฉัน

หลังจากนั้น ม้าของฉันก็ถูกนำตัวไป อัลเบิร์ตบอกท่านพ่อว่าฉันเป็นคนขอให้ส่งมันไปที่โรงเรียนทหารเอง—เพื่อให้ฉันมีความจริงจังมากขึ้น ท่านพ่อชมฉัน ส่วนพี่ชายมองออกมาจากหน้าต่างและยิ้มด้วยรอยยิ้มน้ำแข็งนั่น นี่แหละวิธีแก้แค้นของเขา เงียบเชียบ สวยงาม และจับผิดไม่ได้ ส่วนพ่อแม่ก็คิดว่าเขาเป็นเทวดา

นี่คือสงคราม ฉันจะไม่ยอมเป็นแบบเขา ยอมถูกขังดีกว่าต้องกลายเป็นงูเย็นชาในมงกุฎ เรื่องเรียนเอาไว้ก่อน ตอนนี้ฉันต้องการชนะ