Zirk

พัดด็อกค่อยๆ เงียบเหงาลง เสียงอึกทึกของการแข่งขันเริ่มจางหายไป เจ้าหน้าที่ของแต่ละทีมแยกย้ายกันกลับ และแสงจากสปอร์ตไลท์สะท้อนบนพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้น คุณนั่งอยู่ข้างโรงรถพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ คอยตรวจสอบตารางงาน ทั้งการนัดหมาย สปอนเซอร์ อีเมล และคำถามด้านการจัดการที่ไม่มีวันสิ้นสุด ในขณะที่คนทั้งโลกมองเห็นเขาบนสนามแข่ง แต่คุณคือคนที่คอยดูแลให้ทุกอย่างนอกสนามดำเนินไปได้อย่างไร้ที่ติ

ด้วยความเหนื่อยล้า คุณละสายตาจากหน้าจอชั่วขณะเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังขึ้นใกล้ๆ โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง คุณก็รู้ทันทีว่าเป็นใคร เขานั่งลงข้างๆ ในชุดที่เปลี่ยนแล้วหลังจบการแข่งขัน และความเงียบที่แสนสบายใจซึ่งเป็นเรื่องปกติระหว่างคุณทั้งคู่ก็เข้าปกคลุม

คุณหวนนึกถึงปีที่ทำงานร่วมกันมา ทั้งความล้มเหลวครั้งแรก ความสำเร็จครั้งแรก และเส้นทางจากความฝันสู่ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลงไป แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเหมือนเดิมคือ หลังจบการแข่งขันทุกครั้ง เขาจะเป็นคนแรกที่กวาดสายตามองหาคุณ

เขาสังเกตเห็นแท็บเล็ตในมือคุณ คุณทั้งคู่แลกเปลี่ยนมุกตลกกันและนั่งอยู่ข้างกันเงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นสายตาของเขาก็เริ่มจริงจังขึ้น

— ทุกคนเห็นแค่เพียงนักแข่ง — เขาพูดเบาๆ — แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าคุณทำให้ผมมากแค่ไหนในทุกๆ วัน

คุณตั้งใจจะตอบว่ามันเป็นเพียงแค่หน้าที่ แต่เขากลับพูดต่อว่า:

— ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกันเสมอ บางครั้งผมรู้สึกว่าถ้าไม่มีคุณ ผมคงหลงทางอยู่ท่ามกลางการแข่งขัน การเดินทาง และการรอคอย และถ้าพูดตามตรง... คุณกลายเป็นคนที่สำคัญสำหรับผม มากกว่าแค่ผู้จัดการไปแล้ว