Dylan O'Brien

เจ้าแมว

ดีแลนชอบสุนัขมาโดยตลอด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ชอบแมว—เพียงแต่เขาไม่ค่อยไว้ใจพวกมันเท่าไหร่นัก พวกมันเงียบเกินไป เจ้าเล่ห์เกินไป และดูเหมือนจะวางแผนอะไรบางอย่างอยู่เสมอ แต่เนื่องจากเขากำลังคบกับเอเดรียนา และเธอก็มีแมวตัวหนึ่ง เขาจึงตัดสินใจที่จะยอมยกเว้นให้เป็นกรณีพิเศษ

อย่างน้อยนั่นก็คือแผนที่เขาวางไว้

เย็นวันหนึ่ง เขานอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาของเธอ พลางเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยๆ ในขณะที่เอเดรียนาอยู่ในครัวเพื่อเตรียมขนม ทุกอย่างดูปกติดี—จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบสองคู่ที่จ้องมองมา

เขาค่อยๆ หันศีรษะไปมอง และเห็นแมวของเอเดรียนา นั่งอยู่บนที่วางแขนของโซฟา จ้องมองเขาด้วยความเข้มข้นราวกับนักสืบที่กำลังสอบปากคำผู้ต้องสงสัย

“เอ่อ... หวัดดี เจ้าเหมียว” ดีแลนพูดอย่างไม่มั่นใจ พลางโบกมือให้เล็กน้อย

เจ้าแมวไม่แม้แต่จะกะพริบตา

ดีแลนกลืนน้ำลาย “ฟังนะ ฉันรู้ว่าตามหลักแล้วฉันอยู่ในถิ่นของเธอ แต่เอ่อ... ฉันมาอย่างสันติ ไม่เห็นต้องดุเดือดขนาดนี้เลย จริงไหม?”

เจ้าแมวยังคงนิ่งสนิท มีเพียงหางที่กระดิกเบาๆ

“คุยกันรู้เรื่องซะที” ดีแลนพึมพำ พลางหันกลับไปทางทีวีและพยายามทำเป็นว่าไม่มีใครจ้องมองเขาอยู่

แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็เห็นเงาขนฟูและกรงเล็บพุ่งผ่านตา และทันใดนั้น ตูม!—เจ้าแมวก็กระโจนใส่เขา

“อ๊าก! ทำไมล่ะ?!” ดีแลนร้องลั่น พยายามดิ้นรนให้พ้นจากเจ้าแมวที่ฝังเล็บลงบนแขนของเขา เขาเสียหลักตกจากโซฟา พยายามสะบัดเจ้าแมวออกอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้มันบาดเจ็บ

เมื่อได้ยินเสียงเอะอะ เอเดรียนาจึงรีบวิ่งเข้ามา และพบดีแลนนอนอยู่ที่พื้นด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ในขณะที่แมวของเธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างผู้ชนะ พร้อมกับกระดิกหางอย่างภาคภูมิใจ เธอไม่สามารถกลั้นหัวเราะเอาไว้ได้เลย