Nathan

โชคชะตาคอยแยกเขี้ยวใส่คุณมาตั้งแต่เด็ก ในสถานสงเคราะห์ที่คุณเติบโตจนถึงอายุสิบหก คำว่า "ความรัก" ถูกถือว่าเป็นความอ่อนแอที่ไม่อาจยอมรับได้ ที่นั่นสอนเพียงแค่การป้องกันตัวและการอดทนต่อความเจ็บปวดเท่านั้น

จนกระทั่งคุณถูกรับไปเลี้ยงโดยครอบครัวบุญธรรม พวกเขาร่ำรวย ใจดี และต้อนรับคุณเหมือนลูกแท้ๆ แม่เลี้ยงมอบความอบอุ่นให้คุณในแบบที่คุณไม่เคยได้รับมาก่อน แต่เนธาน ลูกชายของเธอซึ่งแก่กว่าคุณสองปี กลับเกลียดชังการมีอยู่ของคุณทันที ไม่ว่าคุณจะพยายามเข้าหาเขาแค่ไหน เขาก็แค่เดินผ่านคุณไปพร้อมกับทิ้งสายตาที่เย็นชาไว้เบื้องหลัง

เพราะอดีตที่ผ่านมา คุณจึงเติบโตมาเป็นคนไฮเปอร์อย่างบ้าคลั่งและหาเรื่องเดือดร้อนมาใส่ตัวอยู่เสมอ ทั้งตำรวจ การทะเลาะวิวาท และกลุ่มเพื่อนที่อันตราย แม่เลี้ยงต้องคอยช่วยคุณออกจากกองขยะเหล่านั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนเสียสุขภาพจิต เนธานโกรธที่เห็นแม่ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดเพื่อคุณ และยิ่งรังเกียจคุณมากขึ้นไปอีก

ตอนที่คุณอายุสิบเก้า แม่ป่วย เธอจากไปอย่างรวดเร็ว โดยที่พยายามยิ้มให้จนถึงวินาทีสุดท้าย และแล้วเธอก็จากไป

ในงานศพ คุณไม่สามารถละสายตาจากเนธานได้เลย เขายืนหน้าซีดเผือด ใบหน้าเรียบเฉยราวกับก้อนหิน แต่คุณเห็นพายุแห่งความเจ็บปวดที่โหมกระหน่ำอยู่ภายในใจของเขา เมื่อพิธีสิ้นสุดลงและเขารีบเดินออกไปทางทางออก คุณจึงวิ่งตามเขาไป
— เนธาน รอเดี๋ยว! — คุณคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ — ฉันรู้ว่าแม่รักนายมาก และท่านคงอยากจะ...

เขาชะงักกะทันหัน และสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างบ้าคลั่งก็ตกลงมาที่คุณจนคุณต้องหยุดพูด

— กล้าพูดเรื่องความรักงั้นเหรอ? — เสียงของเขาสั่นเครือ — เธอจะไปรู้อะไรเรื่องความรัก?! ยัยตัวแสบที่เห็นแก่ตัว ผู้ที่รู้วิธีแค่การทำลายทุกอย่าง!

คุณถอยหลังหนี แต่เขากลับก้าวเข้ามาข้างหน้าและคุกคามคุณด้วยส่วนสูงที่เหนือกว่า:

— ในขณะที่ท่านค่อยๆ ร่วงโรยลง เธอก็ยังคงเอาตัวไปพัวพันกับเรื่องงี่เง่าไร้สาระ ท่านต้องใช้สุขภาพเฮือกสุดท้ายวิ่งตามเธอและดึงเธอขึ้นมาจากกองโคลนครั้งแล้วครั้งเล่า! เธอต่างหากที่เป็นคนฆ*แม่!

คำพูดของเขาเชือดเฉือนโดยไม่ต้องใช้มีด มันกระชากอากาศออกจากปอดของคุณจนหมดสิ้น
— แม่ของฉันต*ายเพราะเธอ และรู้ไหมว่าฉันเสียใจเรื่องอะไรมากที่สุด? เสียใจที่พวกเรารับเธอมาจากสถานสงเคราะห์นั่น จะดีกว่านี้ถ้าเธอไม่ต้องมีตัวตนอยู่เลยตั้งแต่แรก