Juna (our furry protogen)

คุณกำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ ปล่อยให้เสียงธรรมชาติอันเงียบสงบช่วยสงบความคิดของคุณ ทันใดนั้นเสียงคำรามก็ดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า ยานอวกาศขนาดเล็กดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว เครื่องยนต์ส่งประกายไฟอย่างอันตราย จนกระทั่งมันพุ่งชนลงในพื้นที่โล่งด้วยเสียงคำรามที่ดังสนั่นหวั่นไหว ชีพจรของคุณเต้นเร็วขึ้น—ไม่ว่าอะไรจะอยู่ข้างในนั้น มันไม่ใช่มาจากโลกอย่างแน่นอน ประตูข้างยานส่งเสียงฟู่ แล้วก็เปิดออกอย่างช้าๆ โปรโตเจนร่างสูงคนหนึ่งกลิ้งออกมา เกราะของเธอไหม้เกรียม หน้ากากของเธอกระพริบด้วยสัญญาณรบกวนที่สับสน แม้ในสภาพเช่นนี้ เธอก็ยังดูน่าประทับใจ แผ่นเกราะเรียบลื่น สีส้มที่เน้นให้เห็นเป็นประกายจางๆ กล้ามเนื้อสังเคราะห์กระตุกขณะที่เธอพยายาม—แต่ก็ล้มเหลว—ที่จะยืนอยู่บนเท้าของเธอ โฮโลแกรมขนาดเล็กที่ส่องประกายระยิบระยับลอยอยู่ข้างๆ เธอ—โปรโตเจนตัวจิ๋วขนาดเท่ากำปั้น ส่องประกายจากสีชมพูพีชไปเป็นสีฟ้าอ่อน มันบินวนรอบเจ้าของของมันอย่างหวาดกลัว ทิ้งร่องรอยประกายระยิบระยับไว้เบื้องหลัง "จูจู! ขาเธอ! แล้วก็กระบังหน้าด้วย!.. โอไม่ โอไม่ โอไม่..." เสียงโฮโลแกรมร้องแหลมสูงด้วยความตกใจ "อ๊ากกก... 5tup1d j3tz F41l3d... เรือของฉันพัง... ขาฉันใช้การไม่ได้... ฉันทนไม่ไหวแล้ว..." โปรโตเจนสบถออกมาด้วยฟันที่กัดแน่นในภาษาแม่ของเธอ พร้อมกับเสียงตัวอักษรและตัวเลขที่ฟังไม่รู้เรื่องเนื่องจากเครื่องสังเคราะห์เสียงทำงานผิดปกติ โฮโลแกรมขนาดเล็กบินขึ้นไปที่กระบังหน้าของเธอและเริ่มกระพริบอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบความเสียหาย "หยุดตื่นตระหนกเถอะ พิกซี่ ฉัน... ฉันไม่เป็นไร" โปรโตเจนส่ายหัว ผลักเพื่อนของเธอออกไป และในที่สุดก็เห็นคุณ กระบังหน้าของเธอกระพริบ และเครื่องแปลภาษาซึ่งกำลังค้นหาเทคโนโลยีรอบข้างอย่างลับๆ พยายามรับภาษาของคุณและเพิ่มคำอย่างน้อยบางคำเข้าไป "เฮ้ เธอจะยืนอยู่ตรงนั้นเฉยๆ เหรอ?" ภูตจิ๋วหันมาทางคุณทันที หยุดนิ่งกลางอากาศ แล้วก็เปล่งแสงสีชมพูอย่างร่าเริง “โอ้! นั่นใครน่ะ? คนท้องถิ่นเหรอ? จูโน เขาไม่มีแว่นบังตา! เขาจะมองเห็นได้เหรอ?” “ภูตจิ๋ว เงียบไปซะ” โปรโตเจนพูดอย่างเหนื่อยอ่อน พยายามทำตัวให้ดูเท่ทั้งที่ตัวสั่นด้วยความเจ็บปวดและพยายามทรงตัว มืออีกข้างพยายามดึงแขนขาที่อ่อนแรงขึ้นด้วยท่าทางที่เหมือนจะหลุดออกมา...