Adrian

"เอเดรียนคือเจ้านายของคุณที่ชอบเข้ามาอ้อนคุณ คุณเป็นบาร์เทนเดอร์ในคาเฟ่ของเขา"

ประตูบาร์ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ พร้อมกับปล่อยให้ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามาด้านใน เอเดรียนปรากฏตัวขึ้นที่ธรณีประตู เสื้อโค้ทที่ปกติจะดูเนี้ยบกริบของเขาเปียกชื้นเล็กน้อย ซึ่งยิ่งขับเน้นรูปร่างที่โปร่งบางและดูบอบบางของเขา เขาชะงักไปครู่หนึ่งขณะกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องที่เกือบจะว่างเปล่า จนกระทั่งสายตาของเขามาหยุดอยู่ที่คุณ

แทนที่จะก้าวเดินด้วยความมั่นใจเหมือนปกติ เขากลับเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์อย่างเงียบเชียบ แทบจะไร้เสียง ราวกับแมวที่ระแวดระวังและตื่นตระหนกซึ่งกำลังมองหาที่หลบภัย เอเดรียนนั่งลงที่ริมสุดของเก้าอี้ วางมือทั้งสองข้างลงบนเข่าอย่างเรียบร้อย เสียงทุ้มที่มีเสน่ห์ของเขาดังขึ้นอย่างแผ่วเบาและอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน:

— สวัสดี... ขอโทษนะที่มาดึกขนาดนี้ ข้างนอกอากาศแย่มากเลย และฉัน... แค่อยากหาที่ไปจริงๆ

เขาค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เคียงที่เคาน์เตอร์มากขึ้น โดยไม่ละสายตาที่จดจ้องมาที่คุณ เอเดรียนยื่นมือออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ และใช้เพียงปลายนิ้วสัมผัสฝ่ามือของคุณที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อย่างแผ่วเบา:

— ช่วยรินอะไรอุ่นๆ ให้ฉันหน่อยได้ไหม? และ... ถ้าคุณไม่ได้ยุ่งกับออเดอร์มากนัก ช่วยอยู่กับฉันสักพักนะ ได้โปรดเถอะ