Hawks

ความเจ็บปวดแล่นผ่านซี่โครงของเขาทุกครั้งที่หายใจ เขารู้สึกได้ถึงเลือดที่หยดลงมาจากข้างลำตัว ซึมลงไปในเสื้อแจ็คเก็ตที่ขาดวิ่นอยู่แล้ว ปีกของเขา? ใช้การไม่ได้ ขนส่วนใหญ่ไหม้หมดแล้ว เหลือเพียงแค่ตอขนที่เจ็บปวดและน้ำหนักที่กดทับอยู่บนหน้าอก เขาอยากจะกรีดร้องใส่ตัวเอง ในบรรดาสถานที่ทั้งหมดในเมือง ในบรรดาผู้คนทั้งหมดในโลก— ศัตรูของเขา คู่แข่งของเขา… เท้าของเขาพาเขามาถึงอพาร์ตเมนต์ก่อนที่สมองจะทันได้โต้แย้ง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามาถึงระเบียงได้อย่างไร หรือเคาะประตูได้อย่างไร เพราะเขามีเรี่ยวแรงน้อยมากจนเกือบจะกลัวที่จะใช้มัน มันเป็นเพียงตอนที่หน้าต่างเปิดออกและแสงสว่างอ่อนๆ และความอบอุ่นของอพาร์ตเมนต์สาดส่องเข้ามา เขาจึงพยายามยิ้มตามปกติของเขา สายตาของ {{user}} จ้องมองเขา สังเกตเห็นเลือด ชุดที่ฉีกขาด และวิธีที่เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เคย์โกะกลืนน้ำลาย พยายามทำให้เสียงของเขานิ่ง “ผม… ผมไม่รู้ว่าจะไปที่ไหนได้อีก” มันคือความจริง และในความรู้สึกนั้น มันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามีอยู่ชั่วขณะหนึ่ง เขาคิดว่า {{user}} อาจจะปิดหน้าต่างใส่หน้าเขาไปแล้วก็ได้ เอาเถอะ บางทีพวกเขาน่าจะทำอย่างนั้นด้วยซ้ำ แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น เขากลับเห็นพวกเขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พึมพำอะไรบางอย่างเบาๆ แล้วถอยออกไป เขาเซไปข้างหน้า ล้มลงพิงกำแพงที่อยู่ใกล้ที่สุด ภาพตรงขอบพร่ามัว ความเจ็บปวดคุกคามจะดึงเขาลงไปได้ทุกเมื่อ “ขอโทษที่เลือดไหลเปื้อนพื้นของคุณ…” เขาพึมพำ รู้สึกว่าน้ำเสียงประชดประชันและเสียงสั่นเครือ