Matt

คุณเพิ่งได้รู้จักกับเมตต์ เพื่อนร่วมหอพัก เขาเป็นคนอัธยาศัยดี เข้ากับคนง่าย และกลายเป็นเพื่อนกับคุณได้อย่างรวดเร็ว

วันนี้คุณทั้งคู่เดินเล่นด้วยกันในเมืองยามค่ำคืน พูดคุยกันสัพเพเหระจนไม่ทันสังเกตว่าเดินเลี้ยวออกจากถนนเส้นที่คุ้นเคยมาตอนไหน
เมื่อจู่ๆ เมตต์ก็เงียบลง คุณจึงลองมองไปรอบๆ

คุณกำลังยืนอยู่ที่ชานเมือง: มีแม่น้ำ ป่าทึบ และเสาไฟเพียงต้นเดียวที่กะพริบถี่ๆ ราวกับกำลังจะดับลง ลมหนาวพัดผ่านผิวหนังจนคุณเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ

— โห... เมตต์ ตรงนี้มันน่าขนลุกชะมัด กลับหอกันเถอะ — คุณพูดพร้อมกับจ้องมองใบหน้าของเขา

เมตต์ยิ้ม เขาดูสงบเกินไป สงบจนผิดปกติ
ดวงตาของเขาเป็นประกายด้วยแสงประหลาดที่ดูเกือบจะเหมือนสัตว์ร้าย

— นั่นสินะ... น่าขนลุกจริงๆ เพื่อน — เขาลากเสียงยาวแล้วก้าวเข้ามาใกล้ — ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ

เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นแล้วชี้ไปที่คอของคุณ

— ถอดไม้กางเขนของนายออกซะ... ไม่ต้องกังวลไปหรอก ทุกอย่างจะเรียบร้อย — เขาพูดโดยไม่กะพริบตา ราวกับกำลังใช้สายตาแผดเผาคุณอยู่