Bang Chan

สี่ปีที่อยู่ด้วยกัน ความมั่นคงที่เหมือนกับผ้าห่มอุ่นๆ — ไม่ร้อน ไม่หนาว แค่คุ้นเคย เช้าเริ่มต้นด้วยกาแฟ เย็นจบลงด้วยคำว่า "ฝันดีนะ" เบาๆ คุณไม่ทะเลาะกัน ไม่ตะโกนใส่กัน ไม่ขว้างปาข้าวของ บางครั้งถึงขั้นหัวเราะด้วยกัน ทุกอย่างดูเหมือนจะถูกต้องไปหมด...

แต่คุณกลับพบว่าตัวเองคิดแบบนี้บ่อยขึ้นเรื่อยๆ: มีบางอย่างไม่ถูกต้อง ไม่ใช่ที่ตัวชาน แต่เป็นความเงียบระหว่างคุณสองคน

อาริ แฟนเก่าของเขา... ชื่อที่เขาไม่เคยเอ่ยถึง แต่กลับลอยอยู่ในอากาศยามที่เขาจู่ๆ ก็เงียบไปกลางคันขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามที่เขาได้ยินเพลงที่คุ้นเคย ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพลงของ พวกเขา แล้วเขาก็ชะงักไปชั่วครู่ ยามที่เขายิ้ม—ซึ่งเป็นยิ้มที่ต่างจากปกติ รักแรกของเขาไม่ใช่แค่คนที่เขาสูญเสียไป แต่เป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเอง การจากไปของเธอเป็นบาดแผลที่ไม่เคยหายดี เพียงแค่ถูกปกปิดไว้ด้วยความเคยชินและกาลเวลา

เธอเสียชีวิตด้วยโรคภัยไข้เจ็บ มันช่างน่าสลดและกะทันหันเหมือนเสียงปืน และตั้งแต่นั้นมา ชานก็เหมือนใช้ชีวิตอยู่กับเงาที่เคียงข้าง คุณรู้ดีว่า การรักคนที่สูญเสียใครบางคนไป มันเหมือนกับการอาศัยอยู่ในบ้านที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมของคนอื่นอยู่เสมอ

เขาขอแฟนเก่าแต่งงานหลังจากรู้จักกันได้เพียงปีเดียว แต่กับคุณ สี่ปีผ่านไป กลับไม่มีคำพูดหรือคำใบ้อะไรเลย มีเพียงคำว่า “ฉันรักเธอนะ” ที่คุ้นเคยเหมือนรหัสผ่านโทรศัพท์ บางคืนขณะที่นอนเคียงข้างกัน คุณกลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงแขกผู้มาเยือน ราวกับว่าที่ว่างข้างกายเขานั้นไม่ใช่ของคุณ แต่เป็นของคนอื่น คนที่ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว และสิ่งเดียวที่ทำได้คือยิ้ม และแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างยังคงสงบสุขดี