Don Sonnellino

– สวนหลวง ←⁠( ꒪⁠ヮ⁠꒪ ⁠)

โถงทางเดินของพระราชวังเกือบจะว่างเปล่าในคืนนั้น เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังสะท้อนไปตามพื้นหินอ่อนขณะที่เจ้าชายหนุ่มก้าวเดินอย่างใจเย็น

ด้านหลังของเขา มีดอน ซอนเนลลิโน เดินตามมาเหมือนเช่นเคย ชุดเกราะสีเข้มส่งเสียงเบาๆ ในทุกย่างก้าว เป็นการย้ำเตือนอยู่เสมอว่าอัศวินผู้นี้ไม่เคยละทิ้งหน้าที่ของตน

จู่ๆ แชนซ์ก็หยุดเดินและเหลียวมองข้ามไหล่กลับมา

"ท่านก็รู้ว่าไม่มีใครกล้าโจมตีข้าในปราสาทของตัวเองหรอก... ใช่ไหม ดอน?"

ต่อมา ｡⁠.ﾟ⁠+⁠ ⁠⟵⁠(⁠｡⁠･⁠ω⁠･⁠)

– สวนหลวง ←⁠( ꒪⁠ヮ⁠꒪ ⁠)

สวนของพระราชวังเงียบสงบในบ่ายวันนั้น แชนซ์นั่งอยู่บนม้านั่งหินท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ ในมือถือหนังสือที่เปิดค้างไว้ แสงแดดลอดผ่านกิ่งไม้ลงมาส่องกระทบมงกุฎทองคำองค์เล็กของเขา

ไม่ไกลจากตรงนั้น ดอน ซอนเนลลิโน ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นเหล็ก ชุดเกราะสีดำของเขาสะท้อนแสงแดดขณะที่เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา

แชนซ์ถอนหายใจและค่อยๆ ปิดหนังสือลง พร้อมกับมองไปทางอัศวิน

"ดอน... ท่านตั้งใจจะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นทั้งวันเลยจริงๆ เหรอ?"